Сураи Аль-Муминун — Оят 18

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «بِقَدَرٍ»: бо андоза ва миқдори муайян.
• «فَأَسْكَنَّاهُ»: пас онро дар замин ҷой додем ва устувор гардонидем.
• «ذَهَابٍ بِهِ»: аз байн бурдан ва нест кардани он.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло мефармояд, ки Мо аз осмон об — яъне борони фоиданок — бо андозаи муносиб ва мувофиқи эҳтиёҷи бандагон нозил кардем. На он қадар зиёд, ки зарар расонад ва заминро вайрон кунад, ва на он қадар кам, ки барои одамон, чорво ва киштзорҳо кофӣ набошад. Пас ин обро дар замин ҷой додем, то ки дар он устувор гардад ва мардум аз он баҳра гиранд: аз чашмаҳо, чоҳҳо ва дарёҳо истифода баранд, заминҳояшонро обёрӣ кунанд ва ҳудуди зиндагии худро таъмин намоянд. Ҳамчунин Аллоҳи таъоло тавоност, ки ин обро аз байн бибарад ва нест кунад, то ки мардум аз он дигар баҳра нагиранд. Дар ин ҳолат онҳо аз ташнагӣ ҳалок мешуданд, чорвояшон мемирад ва заминҳояшон хароб мегардид. Ин оят нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ ва лутфу марҳамати Ӯ бар бандагонаш аст, ки неъмати обро ба онҳо ато кардааст, ва ҳамзамон боиси огоҳӣ ва тарс аз азоби Ӯст барои ситамгарон ва ношукрон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Об неъмати бузурги Аллоҳ аст, ки бо андозаи дақиқ ва ҳикматомез нозил мешавад; ин далели илму қудрати Худованд аст.
• Замин қобилияти нигоҳ доштани обро дорад, то ки одамон ва ҳайвонот аз он баҳра гиранд; ин раҳматест барои тамоми махлуқот.
• Аллоҳ метавонад ҳар лаҳза ин неъматро аз байн бибарад; ин боиси тарбияти шукргузорӣ ва эҳсоси масъулият дар истифодаи дурусти неъматҳост.
• Оят ба мо меомӯзад, ки ба неъматҳои Худо бо эҳтиром ва шукр муносибат кунем ва аз исрофу зиён расонидан ба онҳо худдорӣ намоем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки Худованди меҳрубон ҳамеша дар фикри бандагонаш аст ва онҳоро бо неъматҳои зиндагӣ таъмин мекунад, то ки ба Ӯ имон оваранд ва сипосгузор бошанд.