Сураи Аль-Муминун — Оят 19

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَأَنشَأْنَا: Пас офаридем, рӯёнидем ва падид овардем.
• بِهِ: Бо он об.
• جَنَّاتٍ: Бӯстонҳо, боғҳо.
• نَّخِيلٍ: Дарахтони хурмо.
• أَعْنَابٍ: Ангурҳо, токҳои ангур.
• فَوَاكِهُ: Меваҳо.
• تَأْكُلُونَ: Мехӯред.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол обро аз осмон фурӯ фиристод, бо он барои шумо бӯстонҳое аз дарахтони хурмо ва токҳои ангур рӯёнид, то ки аз онҳо баҳраманд шавед. Дар ин бӯстонҳо барои шумо меваҳои фаровон ва гуногунранг вуҷуд дорад, ки шумо аз онҳо мехӯред ва баҳра мебаред. Худованд дарахтони хурмо ва ангурро махсусан зикр кард, зеро ин ду навъи мева дар байни мардуми он замон ва макон бештар маълум ва маҳбуб буданд ва инчунин ғизои асосии онҳо ба шумор мерафтанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишонаи қудрати Худованд ва раҳмати Ӯст, ки бо як об аз осмон бӯстонҳои пур аз меваро барои бандагонаш меРӯёнад.
• Худованд барои инсон на танҳо об, балки ғизои пок ва лаззatбахшро фароҳам овардааст, то ки инсон ба Ӯ шукргузор бошад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои Худованд беҳисобанд ва мо бояд ҳамеша сипосгузори Ӯ бошем.
• Ислом дини табиат ва неъматҳои он аст; он моро ба эҳтиром ва истифодаи дурусти неъматҳои Худованд даъват мекунад.
• Ин оят исбот мекунад, ки Худованд ғамхори бандагонаш аст ва онҳоро дар ҳаёти дунё бо неъматҳои гуногун таъмин мекунад, то ки ба Ӯ наздиктар шаванд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбанд.