Сураи Аль-Муминун — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• سَبْعَ طَرَائِقَ: ҳафт роҳҳо ё ҳафт қабатҳо, ки мақсад аз он ҳафт осмон аст.
• غَافِلِينَ: бехабар, ғофил, фаромӯшкунанда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки Мо болои шумо ҳафт осмонро офаридаем, ки ҳар яке аз дигаре болотар қарор гирифтааст. Ин ҳафт осмон ҳамчун роҳҳо ва қабатҳое ҳастанд, ки болои сари инсонҳо қарор доранд. Ва Мо аз офариниш ғофил ва бехабар нестем, балки ҳамеша назораткунанда ва нигаҳбони махлуқоти Хеш ҳастем. Яъне, Худованд на танҳо осмонҳоро офаридааст, балки пайваста онҳоро идора мекунад ва аз ҳоли бандагонаш огоҳ аст. Ӯ намехоҳад, ки осмон бар сари мардум фурӯ афтад ё зараре ба онҳо расад, зеро ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят далели қудрати бузурги Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ ҳафт осмони азимро бо низоми дақиқ офаридааст.
• Инсон бояд дарк кунад, ки Худованд ҳамеша назораткунандаи аъмоли ӯст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Ин оят ба инсон таскин медиҳад, ки дар ҳар ҳолат таҳти ҳимояи Парвардигор қарор дорад ва Ӯ ӯро фаромӯш накардааст.
• Ин боиси афзун шудани имон ва шукргузорӣ ба Худованд мегардад, ки чунин низоми мукаммалро барои зиндагии инсон муҳайё кардааст.
• Инсон бояд ба ин неъматҳои бузург андеша кунад ва ба сӯи Офаридгор рӯй оварад, зеро Ӯ ҳамеша наздик ва огоҳ аст.