سورت مؤمنون — آیت 46

د کلمو معناګانې:

• فِرْعَوْنَ: د مصر حاکم.
• مَلَئِهِ: د هغه مشران او سرداران.
• فَاسْتَكْبَرُوا: نو لويي وکړه او له ایمان څخه يې سرغړونه وکړه.
• عَالِينَ: لوړي کوونکي، ظالمان او له خلکو سره د قهر او جبر چلند کوونکي.

تفسیر:

الله تعالیٰ موسیٰ او هارون (عليهما السلام) د خپلو نهو څرګندو معجزو سره (لکه اړګۍ، روښانه لاس، سيلاب، ملخان، سپږې، ژرندې، وینه، قحطي او د مېوو کموالی) فرعون او د هغه مشرانو ته ولېږل. دا معجزې داسې روښانه او قوي وې چې د مؤمنانو زړونه به يې پرې منقاد کېدل او د سرکښو پر وړاندې به يې حجت قايمېده. خو فرعون او د هغه مشرانو د همدې معجزو سره سره، له ایمان څخه لويي او سرغړونه وکړه. دوی داسې قوم وو چې په ځمکه کې يې لوړوالی او ظلم کاوه، پر خلکو يې زور او جبر کاوه، او ځانونه يې له نورو څخه لوړ ګڼل. دوی نه غوښتل چې د حق په وړاندې سر ټیټ کړي، ځکه چې د دوی زړونه د تکبر او ظلم له امله سخت شوي وو.

فايدې:

1. دا چې الله تعالیٰ خپل پيغمبران د روښانو معجزو سره لېږي، تر څو پر خلکو حجت قايم شي او هېچا ته د بهانې مجال نه پاتې شي.
2. تکبر او لويي د ایمان تر ټولو ستر خنډ دی؛ څوک چې ځان لوړ ګڼي، د حق منل ورته ګران وي.
3. ظلم او پر خلکو باندې زورواکي د هلاکت سبب ګرځي، لکه څنګه چې فرعون او د هغه ملګري په پای کې په سمندر کې ډوب شول.
4. مؤمن بايد تل په عاجزۍ سره حق ومني او له تکبر او ظلم څخه ځان وساتي، ځکه چې دا د الله تعالیٰ له رحمت څخه لرې کوي.