سورت مؤمنون — آیت 47

د معاني کلمو:

• بَشَرَيْنِ: دوه سړي، دوه انسانان.
• قَوْمُهُمَا: د دوی قوم، يعني بني اسرائيل.
• عَابِدُونَ: دلته معنی ده تابع، مطيع، او ذليل (لکه غلامان چې خپل بادار ته مطيع وي).

تفسير:

دا آيت د حضرت موسى او هارون عليهما السلام د قصې په اړه دی، کله چې الله تعالی دوی فرعون او د هغه قوم ته د حق د پيغام رسولو لپاره ولېږل. فرعون او د هغه قوم د دوی د دعوت په ځواب کې وويل: "آيا موږ به دوه داسې انسانانو ته ايمان راوړو چې زموږ په څېر انسانان دي؟ هېڅ فضيلت او برتري نه لري پر موږ باندې، او د دوی قوم (بني اسرائيل) زموږ تابع او مطيع دي، لکه غلامان چې زموږ خدمت کوي."

دوی دا خبره د استهزا او تکبر په توګه وکړه، ځکه چې دوی موسى او هارون د عادي انسانانو په سترګه کتل، او د دوی د قوم حالت يې د سپکاوي سبب ګڼلو. دوی فکر کاوه چې که دا خلق زموږ تابع وي، نو د دوی پيغمبران به هم زموږ د سپکاوي مستحق وي. دوی نه پوهېدل چې نبوت د نسب، مال، يا قوم د عظمت له مخې نه ورکول کېږي، بلکې دا د الله تعالی انتخاب دی چې چا ته چې وغواړي ورکوي.

فايدې:

1. دا آيت موږ ته ښيي چې د حق د منلو لپاره بايد د انسان ظاهري حالت ته ونه کتل شي، بلکې د هغه پيغام او رښتيا ته باید وکتل شي. ډېر خلک د دعوت د منلو پر مهال د داعي د ظاهري حالت، قوم، يا مقام ته ګوري، خو دا سمه لار نه ده.
2. تکبر او غرور د انسان د هلاکت سبب ګرځي. فرعون او د هغه قوم د تکبر له امله د حق منلو ته حاضر نه شول، او د دوی عاقبت په درياب کې ډوبېدل وو.
3. نبوت او دين ته بلنه د الله تعالی له لوري ده، او هغه هر چا ته چې وغواړي ورکوي. دا د الله فضل دی چې هر څوک يې مستحق نه وي، نو بايد د الله په انتخاب کې شک ونه کړو.
4. د پيغمبرانو او د هغوی د پيروانو سپکاوی د کافرانو عادت دی، خو الله تعالی خپل پيغمبران او مومنان تل ساتي او د دوی دښمنان ذليل کوي.