Surah Al-Mu'minun — Aya 46

Ma’anonin Kalmomin:

• فِرْعَوْنَ: Sarkin Masar a lokacin annabi Musa da Haruna.
• مَلَئِهِ: Manyan mutanensa da shugabannin gwamnatinsa.
• فَاسْتَكْبَرُوا: Suka yi girman kai, suka ƙi yin biyayya ga imani.
• عَالِينَ: Masu girman kai da zalunci, waɗanda suke tãkãlin mutane da ƙarfi da ƙeta.

Fassarar Ayar:

Bayan Allah Ya turo annabi Musa da ɗan’uwansa Haruna da mu’ujizai tara bayyanannu (kamar sandarsa da hannunsa da fari da ƙwarorin ƙasa da kwadi da jini da ambaliyar ruwa da fari da rashi a cikin amfanin gona), domin su zama hujja a kan mutane, sai Ya umarce su su je wajen Fir’auna, sarkin Masar, da manyan mutanensa. Amma suka yi girman kai, suka ƙi yarda da imani, kuma ba su ƙasƙantar da kansu ba. Sun kasance mutane masu tãkãlin mutane da zalunci da ƙeta, suna ɗaukan kansu a sama da kowa, suna ƙasƙantar da talakawa da ƙarfi.

Fa’idodin Darasi:

1. Girman kai da tãkãlin mutane na daga cikin halaye mafi muni da ke hana mutum shigar imani da biyayya ga Allah, kamar yadda ya hana Fir’auna da manyan mutanensa.
2. Mu’ujizozin annabawa suna zama hujja a kan mutane, amma masu girman kai ba su amfana da su, domin suna ƙi ganin gaskiya.
3. Musulmi ya kamata ya kasance mai tawali’u, kada ya yi girman kai ga talakawa, domin Allah yana ƙin masu girman kai da masu zalunci.
4. A cikin wannan labari akwai ta’aziyya ga masu imani, cewa duk wanda ya yi girman kai ga gaskiya, Allah zai ƙasƙantar da shi a duniya da la’ana a lahira.
5. Imani yana buƙatar sassauta zuciya da ƙasƙantar da kai ga Allah, ba girman kai ba, domin shi ne hanya zuwa ga ceton duniya da lahira.