Surja El-Mu'minun — Ajet 60

Kuptimi i fjalëve:

• يُؤْتُونَ مَا آتَوا – japin atë që japin, pra kryejnë vepra të mira dhe japin sadaka e zekat.
• وَجِلَةٌ – të frikësuara, të dridhura nga frika.
• رَاجِعُونَ – që do të kthehen (te Zoti i tyre).

Tefsiri i ajetit:

Kjo ajet fisnik flet për një grup besimtarësh të sinqertë, të cilët japin nga pasuria e tyre dhe kryejnë vepra të mira me përpjekje të madhe, por zemrat e tyre janë të mbushura me frikë dhe druajtje. Ata nuk janë krenarë për veprat e tyre, as nuk ndihen të sigurt se ato do të pranohen. Përkundrazi, zemrat e tyre dridhen nga frika se mos veprat e tyre nuk do të pranohen nga Zoti, dhe se mos ato nuk do t'i shpëtojnë nga llogaria e Ditës së Kiametit.

Arsyeja e kësaj frike është se ata e dinë me bindje të plotë se do të kthehen te Zoti i tyre për llogari. Ata e kanë të qartë se do të qëndrojnë para Zotit të tyre dhe se çdo vepër e tyre do të peshohet. Kjo bindje e thellë i bën ata të jenë të përulur dhe të frikësuar, duke mos u mbështetur në veprat e tyre, por në mëshirën e Zotit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Besimtari i vërtetë nuk ndihet kurrë i sigurt nga dënimi i Zotit, sado shumë vepra të mira të bëjë, sepse ai e di se pranimi i veprave është në dorën e Zotit.
2. Frika nga Zoti nuk e pengon besimtarin nga veprat e mira, por përkundrazi e shtyn atë të bëjë më shumë vepra të mira, duke shpresuar në mëshirën e Zotit.
3. Ky ajet na mëson se veprat e mira duhet të shoqërohen me përulësi dhe druajtje, jo me krenari dhe mendjemadhësi.
4. Bindja për kthimin te Zoti është një nga shtyllat më të forta që e bën besimtarin të jetë i sinqertë dhe i përkushtuar në adhurimin e tij.
5. Ky ajet na tregon se besimtarët më të mirë janë ata që kombinojnë veprat e mira me frikën nga Zoti dhe shpresën në mëshirën e Tij, duke e ditur se suksesi i vërtetë është te pranimi i Zotit, jo te sasia e veprave.