Сураи Аш-Шуара — Оят 103

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آيَةً — ибрат, нишона, далели равшан.
• أَكْثَرُهُم — бештари онҳо, яъне қавми Иброҳим (а).
• مُّؤْمِنِينَ — имоноварандагон, боваркунандагон.

1. Тафсири оят:

Дар он саргузаште, ки аз ҳаёти Иброҳим (алайҳис-салом) ва қавми ӯ нақл шуд — аз даъвати ӯ ба ягонагӣ ва покии Худо, аз муборизааш бо бутпарастон, аз он ки чӣ гуна оташ барояш сард ва безарар гардид, ва аз ҳалокати душманонаш — барои касоне, ки панд мегиранд, ибрат ва нишонаи равшанест. Ин ҳодисаҳо нишон медиҳанд, ки ҳақиқат ҳамеша ғолиб мешавад ва куфр бо ҳамаи қуввааш мағлуб мегардад.

Аммо бо вуҷуди ин ҳамаи далелҳои равшан ва мӯъҷизаҳои ошкор, бештари қавми Иброҳим ба ӯ имон наоварданд. Онҳо ҳақро диданд, вале аз саркашӣ ва ҳавопарастӣ онро инкор карданд. Ин оят тасаллиест ба Паёмбар (с) ва ба ҳамаи даъваткунандагон ба роҳи Худо, ки агар мардум имон наоваранд, ин на аз камбуди далел аст, балки аз сабаби саркашии худи онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Қиссаҳои қуръонӣ танҳо барои донистан нестанд, балки барои панд гирифтан ва дарси ҳаёт омӯхтан мебошанд.
• Ҳақиқат ҳамеша бо далелҳои равшан омадааст, вале қабули он ба ихтиёри инсон вобаста аст.
• Агар мардум ба даъвати нек ҷавоб нагӯянд, даъваткунанда набояд ноумед шавад, зеро вазифаи ӯ танҳо расонидани паём аст.
• Имон неъмати бузургест, ки Худо онро ба бандагони самимии худ ато мекунад, ва на ҳамаи одамон ба он мушарраф мешаванд.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ, пайравии суннати паёмбарон аст, ки ҳамеша бо душвориҳо рӯ ба рӯ шудаанд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода бихонем ва аз ҳар қиссаи он барои ислоҳи худ ва ҷомеаи худ фоида гирем.