Сураи Аш-Шуара — Оят 102

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَرَّةً»: бозгашт ба дунё, яъне бори дигар ба ҳаёти дунё баргаштан.

— «لَوْ»: дар ин ҷо ба маънои «кошкі» ва орзу истеъмол шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва гунаҳкорон дар рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Онҳо вақте азоб ва сахтии он рӯзро мебинанд ва мефаҳманд, ки ҳеҷ шафоаткунандае онҳоро наметавонад наҷот диҳад ва ҳеҷ дӯсту ёваре надоранд, аз дили худ орзу мекунанд ва мегӯянд: «Кошкі ба мо бозгаште ба дунё медоданд, то мо аз мӯъминон мешудем». Яъне онҳо орзу мекунанд, ки бори дигар ба ҳаёти дунё баргарданд ва ба Худованди ягона имон оваранд, то аз наҷотёфтагон бошанд. Ин суханони онҳо нишонаи пушаймонии сахт ва ҳасрати амиқ аст, аммо дар он ҷо пушаймонӣ дигар фоидае надорад ва бозгашт ба дунё мумкин нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешавад:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки фурсати зиндагӣ дар дунё бебаҳо аст ва бояд пеш аз марг ба Худо имон оварем ва амалҳои нек кунем.

— Кофирон ва гунаҳкорон дар рӯзи қиёмат орзуи бозгашт ба дунё мекунанд, аммо дигар дер аст; пас мо бояд ҳозир, дар вақти имкон, ба сӯи Худо баргардем.

— Имон ба Худо сабаби наҷот ва раҳоӣ аз азоби охират аст, ва ин оят моро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва фурсат аст; Худованд ба инсон то дами марг имкони тавба ва ислоҳ медиҳад, пас бояд ин неъматро қадр кунем ва ба сӯи Қуръон ва имон рӯй оварем.