Сураи Аш-Шуара — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ал-Азиз»: Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад; тавонманде, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— «Ар-Раҳим»: Меҳрубоне, ки раҳматаш фаро гирандаи бандагони мӯъмин аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз баёни саргузашти Иброҳим (алайҳис-салом) ва дигар паёмбарон, Худованд ба Расули худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб мекунад, ки Парвардигори ту ҳатман Ғолибу тавонманд аст ва ҳеҷ кас наметавонад бар Ӯ ғалаба кунад. Ӯ аз душманонаш интиқом мегирад ва касонеро, ки паёмҳои Ӯро дурӯғ мешуморанд, ҷазо медиҳад. Дар баробари ин, Ӯ нисбат ба бандагони мӯъмини худ бағоят меҳрубон аст ва касонеро, ки ба сӯи Ӯ тавба мекунанд, мебахшад. Ин оят тасаллиест барои паёмбар ва мӯъминон, ки агар душманон саркашӣ кунанд, Худованд тавонои интиқом аст ва агар тавба кунанд, раҳмати Ӯ фарох аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд ҳам Ғолиб аст ва ҳам Меҳрубон; ин ду сифат якҷоя нишон медиҳанд, ки Ӯ адолат ва раҳматро дар ҳамон андозае, ки ҳикматаш тақозо мекунад, ба кор мебарад.

— Мӯъминон бояд аз қудрати Худованд дар баробари душманон тасаллӣ ёбанд ва аз раҳмати Ӯ нисбат ба худ умедвор бошанд.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд ташвиқ мекунад, зеро Ӯ тавбакунандагонро мебахшад.

— Ҳар кас бидонад, ки Худованд Ғолибу Меҳрубон аст, дилаш ба ваҳдати Ӯ қавӣ мегардад ва ба ислом ва Қуръон бештар муҳаббат пайдо мекунад.