Сураи Аш-Шуара — Оят 107

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «رَسُولٌ»: паёмбар, фиристода.

— «أَمِينٌ»: боэътимод, амин — касе ки дар амонатдорӣ ростқавл аст ва чизе аз он чӣ ба ӯ ваҳй шудааст, кам ё зиёд намекунад.

1. Тафсири оят:

Нӯҳ (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: «Ман барои шумо паёмбари Худо ҳастам, ки Ӯ маро ба сӯи шумо фиристодааст. Ман дар расонидани ваҳй ва паёмҳои Худованд боэътимодам — на чизе аз он меафзоям ва на чизе аз он мекӯҳам. Ҳар чӣ Худо ба ман ваҳй кардааст, ҳамонро бе кам ва бе зиёд ба шумо мерасонам». Қавми Нӯҳ паёмбари худро дурӯғ бароварданд ва бо ин кор гӯё ҳамаи паёмбаронро дурӯғ бароварда бошанд, зеро ҳар паёмбар мардумро ба тасдиқи ҳамаи паёмбарон даъват мекунад. Нӯҳ ба онҳо гуфт: оё аз Худо наметарсед, ки ғайри Ӯро парастиш мекунед? Ман барои шумо паёмбари боэътимодам, пас имонро сипари худ аз азоби Худо гардонед ва маро дар он чӣ фармон медиҳам — ибодати танҳо Худо — итоат кунед. Ман аз шумо барои расонидани рисолат подоше намехоҳам; подоши ман танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст, ки тасарруфкунандаи кори офаридагонаш мебошад. Пас аз азоби Ӯ битарсед ва бо иҷрои фармонҳояш ва парҳез аз манъкуниҳояш маро итоат кунед.

1. Фоидаҳое, ки мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарони Худо ҳама боэътимод ва ростқавл буданд; онҳо чизе аз ваҳйи Худо кам ё зиёд намекарданд. Ин боиси итминони дил аст, ки паёми ислом пок ва бе таҳриф ба мо расидааст.

— Паёмбарон барои расонидани рисолат ҳеҷ подоше аз мардум намехостанд; онҳо танҳо барои ризои Худо даъват мекарданд. Ин меҳрубонии онҳоро ба мардум ва беғараз будани даъвати исломиро нишон медиҳад.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша ба як асл буд: парастиши танҳо Худо ва итоати паёмбар. Ин ягонагии рисолати ҳамаи анбиёро собит мекунад ва ба дилҳо оромиш мебахшад, ки ислом идомаи роҳи ҳамаи паёмбарони ростқавл аст.

— Дурӯғ баровардани як паёмбар ба манзалаи дурӯғ баровардани ҳамаи паёмбарон аст; бинобар ин бояд ҳамаи паёмбаронро тасдиқ кард ва ба рисолати онҳо имон овард.

— Дар оят даъват ба тақво ва итоат аст, ки роҳи наҷот аз азоб ва сабаби раҳмат ва баракат дар ҳаёти дунё ва охират мебошад.