Сураи Аш-Шуара — Оят 108

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «فَاتَّقُوا»: аз феъли «اتَّقَى» буда, маънои «парҳезгорӣ кардан», яъне аз азоби Худо худро нигаҳ доштан тавассути иҷрои фармонҳо ва тарки манъҳост.

— «وَأَطِيعُونِ»: «ва ба ман итоат кунед», яъне фармонҳои маро бипазиред ва аз манъҳоям дур шавед.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Нӯҳ (алайҳис-салом) қавми худро ба яктопарастӣ ва тарки бутпарастӣ даъват карда, ба онҳо гуфт: аз азоби Худованди Мутаъол битарсед ва бо иҷрои амрҳои Ӯ ва тарки наҳйҳояш худро нигаҳ доред, то аз азоб эмин шавед. Сипас аз онҳо хост, ки дар он чи ба онҳо фармон медиҳад — яъне имон ба Худои ягона ва ибодати танҳо Ӯ — ба ӯ итоат кунанд. Ӯ паёмбарӣ амин аст ва дар рисолате, ки ба ӯ супурда шудааст, хиёнат намекунад. Ӯ аз қавми худ барои таблиғи рисолат подоше талаб намекунад; подоши ӯ танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст, ки тасарруфкунандаи тамоми махлуқот аст. Пас, аз азоби Ӯ битарсед ва ба ӯ итоат кунед.

1. Фоидаҳои оят:

— Тақво ва итоати паёмбар (алайҳис-салом) роҳи наҷот аз азоби Худованд аст.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша ба яктопарастӣ ва тарки ширк будааст.

— Итоат ба паёмбар итоат ба Худованд аст, зеро ӯ танҳо ба фармони Худо даъват мекунад.

— Паёмбарон дар таблиғи рисолат аминанд ва барои он подоше аз мардум талаб намекунанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар роҳи имон устувор бошем ва аз фармонҳои Худо сар натофем, то ба раҳмати Ӯ ноил гардем.