Сураи Аш-Шуара — Оят 106

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• «إِذْ»: ҳангоме, вақте.
• «أَخُوهُمْ»: бародари онҳо — яъне Нӯҳ (алайҳис-салом) аз ҳамон қавм ва хешу табор буд, на аз қавми дигар.
• «أَلَا تَتَّقُونَ»: оё наметарсед? оё парҳез намекунед? — даъват ба тақво, яъне худро аз азоби Худо нигаҳ доштан бо тарки ширк ва гуноҳ.

1. Тафсири оят:

Қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) паёми Парвардигорро дурӯғ шумурданд ва паёмбари худро инкор карданд. Инкор кардани як паёмбар ба манзилаи инкор кардани ҳамаи паёмбарон аст, зеро ҳар паёмбар мардумро ба тасдиқи ҳамаи паёмбарон даъват мекунад. Дар он ҳангом Нӯҳ (алайҳис-салом), ки бародари насабии онҳо буд — на бародари диниашон, чунки онҳо кофир буданд — ба онҳо гуфт: «Оё шумо аз Худо наметарсед ва аз азоби Ӯ худро нигаҳ намедоред?» Яъне: оё аз ширк ва ибодати ғайри Худо даст намекашед ва ба ягонагии Ӯ рӯй намеоред? Ӯ ба онҳо хотиррасон кард, ки ман ба шумо паёмбари боэътимодам ва дар расонидани рисолатам хиёнат намекунам. Пас бояд аз Худо битарсед, ибодатро танҳо барои Ӯ холис гардонед ва маро дар он чи ба шумо амр мекунам — яъне ибодати Худои ягона — итоат кунед. Нӯҳ (алайҳис-салом) аз онҳо барои таблиғи рисолат ҳеҷ подоше талаб накард; подоши ӯ танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст, ки тадбири тамоми махлуқот ба дасти Ӯст. Пас аз азоби Ӯ битарсед ва Ӯро итоат кунед, амрҳояшро ба ҷо оред ва аз манъҳояш дур шавед.

1. Фоидаҳое, ки мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон аз ҷумлаи худи мардум буданд — аз ҳамон қавм ва хешу табор — то мардум ба онҳо наздик бошанд ва паёми Худоро осонтар қабул кунанд.
• Даъвати аввалини ҳар паёмбар ба тақво буд: худро аз азоби Худо нигаҳ доштан ва аз ширку гуноҳ парҳез кардан. Ин даъвати меҳрубонона аст, на таҳдид ва зӯроварӣ.
• Паёмбарон дар расонидани рисолат боэътимод ва ростқавл буданд; онҳо ҳеҷ чиз аз мардум талаб накарданд ва подоши худро танҳо аз Худо мехостанд. Ин сифатҳо эътимод ва муҳаббатро ба рисолати осмонӣ зиёд мекунанд.
• Итоат ба паёмбар итоат ба Худост, ва тарси Худо сабаби наҷот ва саодати дуняву охират аст. Ҳамин гуна даъватҳо дили инсонро ба сӯи Ислом ҷалб мекунанд ва муҳаббат ба Қуръонро дар дилҳо афзун месозанд.