Сураи Аш-Шуара — Оят 128

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «Рӣъ»: ҷои баланду намоён, теппа ва ё макони баланд.

— «Оятан»: аломат, нишона ва бинои баланду намоён.

— «Таъбасун»: бозича ва беҳудакорӣ мекунед, масхара мекунед.

1. Тафсири оят:

Оё шумо дар ҳар ҷои баланду намоён бинои бузург месозед, то ки бо он бар мардум фахр кунед ва онҳоро масхара намоед? Ин корҳои шумо бозича ва беҳуда аст, ки на дар дунё ва на дар охират ба шумо суде намерасонад. Шумо ин биноҳои баландро на барои эҳтиёҷи воқеӣ, балки танҳо барои худнамоӣ ва тамасхур кардани одамон месозед. Ин амал исроф ва зиёдатӣ аст, ки аз ҳақиқати зиндагӣ ва мақсади офариниш ғофил месозад. Ҳадафи шумо аз ин сохтмонҳо на манфиати мардум аст ва на ризои Худо, балки танҳо қонеъ кардани нафси худхоҳ ва нишон додани бартарии беасос аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз корҳои беҳуда ва исрофкорӣ дурӣ ҷӯем.

— Ислом дини эътидол ва миёнаравӣ аст; дар ҳама кор бояд мақсади дуруст ва манфиати воқеӣ дошта бошем.

— Молу сарвати худро барои корҳои бефоида сарф накардан, балки ба роҳҳои нек ва хайррасонӣ истифода бурдан лозим аст.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки дигаронро масхара накунем ва бар онҳо фахр нафурӯшем.

— Ҳар амале, ки барои худнамоӣ ва бартарӣ нишон додан бошад, дар назди Худо арзише надорад.

— Зиндагӣ гузаро аст; сохтани биноҳои азим барои ҷовидон мондан хатои бузург аст, зеро ҳамаи мо рӯзе аз ин дунё меравем.

— Ин оят моро ба сӯи одоб, фурӯтанӣ ва истифодаи дурусти неъматҳои Худо ҳидоят мекунад.