سوره شعرا — آیه 135

معانی کلمات:

• أَخَافُ: میترسم، بیم دارم.
• عَذَابَ: کیفر و مجازات دردناک.
• يَوْمٍ عَظِيمٍ: روزی بزرگ و هولناک (روز قیامت).

تفسیر آیه:

حضرت هود علیهالسلام پس از آنکه قوم خود را به توحید و عبادت خداوند دعوت کرد و آنان را از عذاب الهی برحذر داشت، در این آیه به عنوان تأکیدی دیگر میفرماید: «من به راستی از اینکه شما بر کفر و تکذیب خود باقی بمانید و از دستورات پروردگار سرپیچی کنید، بر شما میترسم که عذاب روزی بزرگ و سهمگین - یعنی روز قیامت - بر شما نازل شود؛ روزی که شدت و هول آن عظمت دارد و هیچکس یارای تحمل آن را ندارد.» این هشدار در حالی است که پیامبر خدا از سر دلسوزی و مهربانی، قوم خود را از عاقبت شوم کفر و طغیان آگاه میسازد و آنان را به سوی رستگاری و نجات فرا میخواند. مقصود از «روز عظیم» روز قیامت است که در آن حسابرسى دقیق و کیفر و پاداش الهی تحقق مییابد، و ممکن است شامل عذابهای دنیوی نیز باشد که در پی تکذیب پیامبران نازل میشده است.

فواید و پیامهای آیه:

• شفقت و دلسوزی پیامبران: پیامبران الهی هرگز به فکر نابودی قوم خود نیستند، بلکه با تمام وجود از سرنوشت شوم آنان نگراناند و هشدار میدهند تا شاید بیدار شوند و به راه حق بازگردند. این نشاندهنده محبت عمیق آنان به امتهای خود است.
• اهمیت ترس از عذاب الهی: ترس از عذاب روز قیامت، انگیزهای قوی برای ترک گناه و روی آوردن به طاعت است. مؤمن کسی است که همواره میان امید به رحمت خدا و بیم از عذاب او زندگی میکند.
• عظمت روز قیامت: این آیه ما را به یاد روزی میاندازد که هیچ عمل کوچکی از چشم خدا پنهان نمیماند و همه در برابر عدالت الهی حاضر میشوند؛ پس باید خود را برای آن روز بزرگ آماده کنیم.
• پیامد شوم تکذیب و سرکشی: اصرار بر کفر و ناسپاسی نعمتهای الهی، سرانجامی جز عذاب و هلاکت ندارد و هیچ قدرت و ثروتی نمیتواند انسان را از کیفر الهی نجات دهد.