سوره شعرا — آیه 134

معانی کلمات:

• جَنَّات: باغ‌ها و بستان‌های پر درخت.
• عُیُون: چشمه‌های جاری و روان.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، بخشی از نعمت‌های بی‌شمار خود را بر بندگانش یادآوری می‌کند تا آنان را به شکرگزاری و اطاعت از فرمان‌های الهی ترغیب نماید. او به انسان‌ها باغ‌هایی سرسبز و پربرکت عطا کرده است که میوه‌های گوناگون و رنگارنگ در آن‌ها به بار می‌نشیند و چشمه‌های جاری که آب زلال و گوارا از آن‌ها می‌جوشد و زمین را سیراب می‌سازد. این نعمت‌های آشکار و ملموس، نشانه‌ای از لطف و مهربانی پروردگار است که انسان را به تفکر در عظمت خالق وادار می‌کند و او را به یاد می‌آورد که همه این مواهب از سوی خداوند است و باید در برابر این همه احسان، شکرگزار و فرمانبردار باشد. این آیه در ادامه سخنان حضرت صالح (علیه السلام) با قوم ثمود بیان شده است که آن حضرت قوم خود را به تقوای الهی دعوت می‌کرد و آنان را به یاد نعمت‌هایی می‌انداخت که خداوند به آنان ارزانی داشته بود تا شاید از سرکشی و نافرمانی دست بردارند و به راه حق بازگردند.

فواید و پیام‌های آیه:

• نعمت‌های الهی، نشانه‌های آشکار محبت خداوند به بندگان است و انسان باید با دیدن آن‌ها به یاد خدا بیفتد و شکرگزار باشد.
• یادآوری نعمت‌ها، بهترین وسیله برای نرم کردن دل‌ها و دعوت به اطاعت از فرمان‌های الهی است.
• باغ‌ها و چشمه‌ها از زیباترین نعمت‌های دنیوی هستند که آرامش و نشاط را برای انسان به ارمغان می‌آورند و این نشانه‌ای از رحمت گسترده پروردگار است.
• انسان نباید در برابر نعمت‌های الهی مغرور و سرکش شود، بلکه باید از آن‌ها در مسیر بندگی و خشنودی خداوند بهره ببرد.