سوره شعرا — آیه 136

معانی کلمات:

• سَوَاءٌ عَلَيْنَا: برای ما یکسان و مساوی است.
• أَوَعَظْتَ: پند دادی و اندرز گفتی.
• مِنَ الْوَاعِظِينَ: از پنددهندگان و اندرزگویان.

تفسیر آیه:

قوم حضرت هود (علیه السلام) در پاسخ به دعوت و اندرزهای او گفتند: برای ما کاملاً یکسان است که ما را پند بدهی یا پند ندهی و از اندرزگویان نباشی. یعنی تو هر چه بگویی و هر اندازه تلاش کنی، تأثیری در دلهای ما ندارد و ما به راه خود ادامه میدهیم و به تو ایمان نمیآوریم. آنها با این سخن، نشان دادند که در برابر حق، لجاجت و سرکشی کردهاند و نه تنها پند و اندرز پیامبر را نمیپذیرند، بلکه آن را بیارزش و بیتأثیر میشمارند. این جمله بیانگر نهایت عناد و دشمنی آنان با دعوت حق بود، چرا که انسان عاقل اگر سخن حقی را نپذیرد، دستکم آن را نادیده نمیگیرد، اما اینان به کلی راه انکار و استهزا را در پیش گرفتند.

فواید و پیامهای آیه:

• پند و اندرز دادن، وظیفهی پیامبران و مبلغان دین است، اما هدایت و پذیرش آن به دست خداوند است و انسان نباید از لجاجت و عناد دیگران ناامید شود.
• مؤمن باید در راه دعوت به حق، استقامت کند و از پاسخهای تند و ناامیدکنندهی مخالفان، سست نشود؛ چرا که پیامبران نیز با چنین برخوردهایی مواجه بودند.
• این آیه به ما میآموزد که ارزش کار نیک، به پذیرش دیگران نیست؛ بلکه اجر و پاداش آن نزد خداست و انسان باید با اخلاص و بدون چشمداشت به نتیجه، وظیفهی خود را انجام دهد.
• سرنوشت قوم هود که پس از این لجاجت به عذاب الهی گرفتار شدند، هشداری است برای همهی کسانی که در برابر حق، تکبر و عناد میورزند.