Сураи Аш-Шуара — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• يَضِيقُ صَدْرِي: синаам танг мешавад, дилам ғамгин мегардад.
• لَا يَنطَلِقُ لِسَانِي: забонам кушода намешавад, суханам равон нест.
• فَأَرْسِلْ: пас бифирист.
• هَارُون: Ҳорун, бародари Мӯсо (алайҳис-салом).

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муноҷот карда, аз душвориҳое, ки дар роҳи даъват пеш меоянд, шикоят мекунад. Ӯ мегӯяд: эй Парвардигоро, ман метарсам, ки мардум маро дурӯғгӯ шумурда, паёми Туро қабул накунанд. Ин боиси он мегардад, ки синаам танг шуда, дилам пур аз ғам шавад. Ҳамчунин забонам ба сабаби гиреҳе, ки дар он ҳаст, равон сухан намегӯяд ва ман наметавонам бо равонӣ ва фасеҳӣ паёми Туро расонам. Бинобар ин аз Ту хоҳиш мекунам, ки бародарам Ҳорунро ба сӯи ман бифиристӣ, то ӯ ёвари ман бошад ва маро дар расонидани рисолат қувват бахшад.

Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарони бузургвор низ дар иҷрои вазифаи худ ба ёрӣ ва дастгирии Худо ниёз доранд ва аз Ӯ мадад мехоҳанд. Мӯсо (алайҳис-салом) бо камоли фурӯтанӣ нуқсонҳои худро эътироф карда, аз Парвардигор ёрӣ металабад, то рисолати ваҳйро ба таври комил ба мардум расонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар корҳои душвор бояд ба Худо муроҷиат кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Фурӯтанӣ ва эътирофи заъфҳо камолоти инсонӣ аст, на нуқсон; паёмбарон низ худро комил намешумурданд, балки ба Худо ниёз доштанд.
• Ҳамкорӣ ва ёрии якдигар дар роҳи даъват ва некӣ боиси қувват ва муваффақият мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан ба монеаҳо набояд ноумед шавем, балки бо дуо ва таваккул ба Худо роҳи ҳалро ҷустуҷӯ кунем.
• Муҳаббат ва ҳамдилии бародарон дар роҳи ҳақ намунаи ибрат аст; Мӯсо (алайҳис-салом) бародарашро барои ёрӣ талаб кард, ки ин нишонаи некӯи ҳамкорӣ дар кори хайр аст.