Сураи Аш-Шуара — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «كَلَّا»: ҳарфест барои боздоштан ва рад кардани он чизе, ки пештар гуфта шудааст; яъне «не, чунин нахоҳад шуд».

— «آيَاتِنَا»: мӯъҷизаҳо ва нишонаҳои равшани Аллоҳ таъоло, ки дурустии рисолати Мӯсо ва Ҳорунро (алайҳимассалом) исбот мекунанд.

— «مُسْتَمِعُونَ»: шунавандагон; яъне Аллоҳ таъоло гуфтаҳои шуморо ва ҷавоби душманонатонро мешунавад ва аз он ғофил нест.

1. Тафсири оят:

Аллоҳ таъоло ба Мӯсо (алайҳиссалом) ҷавоб дод ва тарсу бимро аз дили ӯ бартараф сохт: «Не, ҳаргиз туро намекушанд». Пас ба ӯ ва бародараш Ҳорун фармон дод, ки бо мӯъҷизаҳои равшани Мо сӯи Фиръавн бираванд. Ин мӯъҷизаҳо далели ростқавлии онҳо ва дурустии рисолаташон мебошанд. Сипас Аллоҳ таъоло ваъда дод, ки бо онҳост — бо илми худ, бо ҳифзу нигаҳбонии худ ва бо ёриву нусрати худ. Ӯ гуфтаҳои онҳоро ва ҷавобе, ки Фиръавн ва қавмаш медиҳанд, мешунавад ва ҳеҷ чиз аз назди Ӯ пинҳон намемонад. Ин ваъда ба Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) қуввату оромиш бахшид, то бо дили устувор ва боварии комил ба сӯи Фиръавн раванд ва паёми Аллоҳро расонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Аллоҳ таъоло бандагони содиқи худро танҳо намегузорад; ҳар гоҳ онҳо ба роҳи ҳақ қадам гузоранд, Ӯ бо онҳост бо ёрӣ ва нусрат.

— Тарс ва харосидан аз душман бояд бо боварӣ ба Аллоҳ аз дил бартараф шавад; ваъдаи Аллоҳ аз ҳар тарсу бим қавитар аст.

— Аллоҳ таъоло ҳама чизро мешунавад ва медонад; ҳеҷ сухан ва ҳеҷ нақшае аз Ӯ пинҳон нест, ва Ӯ ҳақро пирӯз мегардонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби умед, оромиш ва дастгирӣ аст; ҳар касе ба он паноҳ барад, дар дилаш қувват ва дар роҳаш равшанӣ меёбад.

— Даъват ба сӯи Аллоҳ бояд бо далелу мӯъҷиза ва бо ахлоқи нек бошад, на бо тарс ва маҷбурӣ; зеро ҳақиқат худаш равшан аст ва дилҳоро ба сӯи худ ҷалб мекунад.