شعراء سۈرىسى — ئايەت 17

1. مەنىسى ئېنىقلىنىشقا تېگىشلىك سۆزلەر:

• «أَنْ أَرْسِلْ»: «قويۇپ بەرگىن» ياكى «بىز بىلەن بىرگە يولغا سالغىن» دېگەن مەنىدە.
• «بَنِي إِسْرَائِيلَ»: يەئقۇبنىڭ ئەۋلادلىرى، يەنى ئىسرائىل ئوغۇللىرى.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت مۇسا ۋە ھارۇن ئەلەيھىسسالامنىڭ پىرئەۋنگە ئېيتقان سۆزلىرىنىڭ بىر قىسمىدۇر. ئۇلار پىرئەۋنگە: «بىز پەرۋەردىگارىڭ تەرىپىدىن سەن ۋە قەۋمىڭگە ئەۋەتىلگەن ئەلچىلەرمىز. ئىسرائىل ئوغۇللىرىنى بىز بىلەن بىرگە قويۇپ بەرگىن، ئۇلارنى قۇل قىلىپ ئازابلاشنى توختاتقىن» دېدى. يەنى ئۇلارنىڭ تەلىپى پىرئەۋىننىڭ ئىسرائىل ئوغۇللىرىنى قۇللۇقتا تۇتۇپ ئازابلاشىنى توختىتىپ، ئۇلارنى مۇسا ئەلەيھىسسالام بىلەن بىرگە شام زېمىنىغا كېتىشىگە يول قويۇشى ئىدى. بۇ ئايەت شۇنى كۆرسىتىدۇكى، پەيغەمبەرلەرنىڭ ۋەزىپىسى پەقەت ئىبادەتكە چاقىرىشلا ئەمەس، بەلكى زۇلۇم ۋە ئازاب-ئوقۇبەتلەرنى يوقىتىش، كىشىلەرنى ئەركىنلىككە ۋە ھۆرمەتكە ئېرىشتۈرۈشمۇدۇر. ئىسرائىل ئوغۇللىرى ئۇزۇن يىللار پىرئەۋىننىڭ زۇلۇمى ئاستىدا قۇل بولۇپ ياشىغان ئىدى، ئاللاھ تائالا ئۇلارنى بۇ زۇلۇمدىن قۇتقۇزۇش ئۈچۈن مۇسا ۋە ھارۇن ئەلەيھىسسالامنى ئەۋەتتى. بۇ ئايەت ئىنسانلارنىڭ ئەركىنلىكى ۋە ئىززەت-ھۆرمىتىنىڭ ئىسلامدا قانچىلىك مۇھىم ئورۇندا تۇرىدىغانلىقىنى، زۇلۇمغا قارشى تۇرۇشنىڭ ۋە مەzlۇملارنى قۇتقۇزۇشنىڭ ئېسىل ئەمەل ئىكەنلىكىنى ئەسكەرتىدۇ. شۇڭا ھەر بىر مۇسۇلمان زۇلۇمغا قارشى تۇرۇشى، مەzlۇملارغا ياردەم قىلىشى ۋە ئادالەتنى قوغداشى كېرەك.