Surja Esh-Shu'ara — Ajet 17

Kuptimet e fjalëve:

• أَنْ أَرْسِلْ: Të lirosh dhe t’i dërgosh me ne (të mos i mbash robër).
• مَعَنَا: Bashkë me ne (Musain dhe Harunin).
• بَنِي إِسْرَائِيلَ: Pasardhësit e Jakubit (a.s.), të cilët ishin në robëri te Faraoni.

Tefsiri i Ajetit:

Kjo është pjesë e fjalës që Allahu i urdhëroi Musait (a.s.) dhe vëllait të tij Harunit (a.s.) që t’ia thonë Faraonit. Ata duhej t’i thonin: “Ne jemi të dërguar nga Zoti i gjithë botëve te ti dhe te populli yt, me urdhrin që t’i lirosh bijtë e Izraelit dhe t’i dërgosh me ne.” Kjo do të thotë që Faraoni t’i lirojë ata nga skllavëria dhe t’i lejojë të shkojnë me Musain dhe Harunin në tokën e Shenjtë (Palestinë), pa i penguar dhe pa i mbajtur më nën sundimin e tij. Ajeti thekson kërkesën e qartë dhe të drejtpërdrejtë për lirinë e bijve të Izraelit, si një nga qëllimet kryesore të misionit profetik të Musait (a.s.).

Përfitimet nga Ajeti:

1. Mësojmë se thirrja ndaj të padrejtëve duhet të jetë e qartë dhe e drejtpërdrejtë, pa lëkundje, duke kërkuar të drejtat e shtypurve.
2. Ajeti tregon se liria e njeriut dhe çlirimi nga robëria është një vlerë themelore në Islam, dhe profetët kanë luftuar për këtë.
3. Na mëson se bashkëpunimi mes vëllezërve dhe njerëzve të mirë (si Musai dhe Haruni) për të mirën është i bekuar dhe i suksesshëm.
4. Thekson se fuqia e së vërtetës, edhe pse fillimisht duket e dobët përballë tiranisë, mbështetet nga Allahu dhe përfundimisht triumfon.