Сураи Аш-Шуара — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ан»: ҳарфи тафсир, яъне «ки» ё «то ки».

— «Арсил»: аз феъли «ирсол», маънояш равон кардан, озод кардан, фиристодан аст. Дар ин ҷо маънояш «озод кун» ва «раҳо кун» мебошад.

— «Бани Исроил»: фарзандони Яъқуб (алайҳис-салом), яъне қавми Исроил, ки дар Миср зери зулму истибдоди Фиръавн буданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Мӯсо (алайҳис-салом) ва Ҳорун (алайҳис-салом) аст, ки ба Фиръавн мегӯянд: Мо аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён ба сӯи ту фиристода шудаем, то ки ту банӣ Исроилро бо мо равон кунӣ ва онҳоро озод намоӣ. Яъне талаби асосии онҳо ин буд, ки Фиръавн қавми Исроилро аз бандагӣ ва зулми худ раҳо кунад ва бигзор онҳо бо Мӯсо ва Ҳорун берун раванд, то ба сарзамини Шом ҳиҷрат кунанд ва озодона ибодати Парвардигори худро ба ҷо оваранд. Ин талаб на танҳо озодкунии ҷисмонӣ, балки озодкунии рӯҳонӣ ва диниро низ дар бар мегирифт, зеро банӣ Исроил мехостанд аз бандагии Фиръавн раҳо ёбанд ва танҳо бандаи Худои ягона бошанд. Фиръавн онҳоро ба ғуломӣ гирифта, писарони онҳоро мекушта ва занонашонро зинда медошт, бинобар ин ин талаб як талаби ҳаққонӣ ва инсофнок буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ислом дини озодӣ ва адолат аст; он зулму истибдод ва бандагии инсонро аз инсон рад мекунад.

— Даъвати паёмбарон ҳамеша ба сӯи озодӣ, адолат ва парастиши Худои ягона буд.

— Худованд бандагони ситамдидаро фаромӯш намекунад ва барои раҳоии онҳо паёмбаронро мефиристад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар паҳлӯи ситамдидагон истода, ба зулм муқобилат кунем ва ба сӯи адолат даъват намоем.

— Ислом дини раҳмат ва озодии инсон аст, на дини маҷбурӣ ва бандагӣ; ҳар кас бояд озодона Худоро парастиш кунад.