سورت شعراء — آیت 187

د کلمو معناګانې:

• فَأَسْقِطْ: را وغورځوه، را پرې کړه.
• كِسَفًا: ټوټې، پرزې (د عذاب ټوټې).
• مِنَ السَّمَاءِ: له اسمان څخه.
• إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ: که چېرې ته له رښتينو څخه يې.

تفسير:

دا د حضرت شعیب علیه السلام د قوم خبره ده، چې د هغه د دعوت په مقابل کې یې سخت تکبر او سرکشي وکړه. دوی د هغه د نبوت او رسالت خبره ونه منله او په استهزا یې وویل: "که ته رښتینی يې او په رښتیا د خدای له لوري رالېږل شوی يې، نو پر موږ باندې د اسمان ټوټې راوغورځوه، یعنې له اسمانه عذاب راولېږه چې پر موږ راپرېوځي او موږ هلاک کړي." دوی دا خبره د ننګونې او مسخرو په توګه وکړه، نه د ایمان راوړلو په نیت. دوی فکر کاوه چې حضرت شعیب علیه السلام دروغجن دی او دا کار یې نشي کولی، نو ځکه یې داسې ناشایسته خبره وکړه. دوی د هغه د نبوت د ثابتولو لپاره داسې نښه وغوښته چې د هلاکت او تباهۍ سبب شي، نه د هدایت او نجات.

فايدې:

• دا آیت ښیي چې د کافرانو او سرکشو خلکو عادت دا دی چې د حق د منلو پر ځای د پیغمبرانو څخه ناشایسته او نامنطقي غوښتنې کوي، او د دوی موخه د حق د ردولو لپاره بهانې جوړول دي.
• دا آیت د پیغمبرانو د صبر او استقامت ښودنه کوي، چې د داسې سختو ننګونو او سپکاویو سره سره یې د خدای د پیغام رسولو ته دوام ورکړ.
• په دې کې د خدای د قدرت یادونه ده، چې هغه کولی شي هر څه وکړي، خو د هغه رحمت او حکمت دا ایجابوي چې عذاب ځنډوي تر څو خلک توبه وباسي او ایمان راوړي.
• دا آیت مسلمانانو ته دا درس ورکوي چې د حق په لاره کې له ستونزو او سپکاویو مه وېرېږي، ځکه چې د خدای مرسته د صبر او استقامت سره مل وي.