سوره شعرا — آیه 187

معانی کلمات:

• فَأَسْقِطْ: بینداز و فرو ریزان.
• کِسَفًا: قطعه‌ها و تکه‌هایی (از عذاب).
• مِنَ السَّمَاءِ: از آسمان.
• إِن کُنتَ مِنَ الصَّادِقِینَ: اگر از راستگویانی (در ادعای رسالت خود).

تفسیر آیه:

مشرکان و منکران رسالت شعیب علیه السلام، پس از آنکه استدلال‌های پیامبرشان را نپذیرفتند و بر عناد خود اصرار ورزیدند، به جای ایمان آوردن و درخواست هدایت، با تمسخر و استهزا گفتند: «اگر تو در ادعای پیامبری خود راستگو هستی، پس قطعه‌هایی از عذاب آسمان را بر ما فرو ریزان!» آنان با این سخن، نه تنها ایمان نیاوردند، بلکه از روی سرکشی و لجاجت، خواستار نزول عذاب شدند تا به گمان خود، صدق دعوت پیامبرشان را بیازمایند. این درخواست، نشان‌دهنده نهایت تکبّر و بی‌پروایی آنان در برابر حق بود؛ زیرا به جای آنکه از عذاب الهی بترسند و توبه کنند، با گستاخی تمام، آن را به چالش کشیدند. خداوند در ادامه داستان، پاسخ این درخواست را با نزول عذاب واقعی داد و آنان را به سزای کفر و استهزاشان رساند.

فواید و پیام‌های آیه:

1. سنّت الهی در امتحان بندگان: خداوند متعال گاهی کافران را با تأخیر عذاب، مهلت می‌دهد تا شاید بازگردند، اما اگر بر لجاجت خود اصرار ورزند، عذاب الهی به ناگاه آنان را فرو می‌گیرد؛ پس انسان نباید از مهلت الهی فریب بخورد.
2. عاقبت استهزای دین: کسانی که آیات الهی و پیامبران را مسخره می‌کنند و با گستاخی طلب عذاب می‌کنند، سرانجام گرفتار خشم و عذاب خداوند می‌شوند؛ پس مؤمن باید همواره از چنین رفتاری دوری کند و به رحمت الهی پناه برد.
3. صدق پیامبران در دعوت: درخواست نزول عذاب از سوی کافران، هرگز دلیل بر بطلان دعوت پیامبران نیست؛ بلکه نشانه‌ای بر صدق آنان است، زیرا خداوند هرگز بندگان صادق خود را خوار نمی‌کند و عذاب را تنها بر مستحقان نازل می‌فرماید.
4. ترغیب به ایمان و پرهیز از آزمون‌های الهی: انسان عاقل به جای آنکه با لجاجت، عذاب الهی را به سوی خود جلب کند، باید با ایمان و عمل صالح، رحمت و مغفرت خداوند را طلب نماید و از گرفتار شدن به عذاب دنیا و آخرت بپرهیزد.