Сураи Аш-Шуара — Оят 187

1. Маънои калимаҳо:

• «فَأَسْقِطْ»: пас биафкан, фуруд ор.
• «كِسَفًا»: пораҳо, қитъаҳо, бахшҳо.
• «مِّنَ السَّمَاءِ»: аз осмон.
• «إِن كُنتَ مِنَ الصَّادِقِينَ»: агар ту аз ростгӯён бошӣ.

1. Тафсири оят:

Қавми Шуайб (алайҳис-салом) баъд аз он ки даъвати ӯро рад карданд ва аз ҳақиқати рисолати ӯ ба таҳқир ва инкор рӯ оварданд, ба ӯ гуфтанд: «Агар ту дар даъвои паёмбарӣ рост мегӯӣ, пас аз осмон пораҳои азобро бар мо биафкан, то моро несту нобуд кунад.» Онҳо ин суханро аз рӯи кибру ғурур ва барои озмоиш ва баҳонаҷӯӣ гуфтанд, на аз рӯи ҳақҷӯӣ. Онҳо мехостанд бо ин талаби худ нишон диҳанд, ки ба гуфтаҳои ӯ бовар надоранд ва ӯро дурӯғгӯ мешумурданд. Ин оят нишон медиҳад, ки қавми Шуайб на танҳо аз имон рӯй гардонданд, балки бо тамасхур ва истиҳзо аз паёмбар талаб карданд, ки азоби илоҳӣ бар онҳо фуруд ояд, то ростгӯии ӯро биозмоянд. Вале ин талаб аз ҷониби онҳо на аз рӯи имон, балки аз рӯи инкор ва саркашӣ буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки саркашӣ ва кибр метавонад инсонро ба ҷое расонад, ки ҳатто азоби илоҳиро барои исботи ҳақиқат талаб кунад, вале ин талаб аз рӯи имон нест, балки аз рӯи инкор аст.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки паёмбаронро таҳқир накунем ва ба даъвати онҳо бо эҳтиром ва андеша муносибат кунем.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо мебинад ва азоби илоҳӣ метавонад дар ҳар лаҳза фуруд ояд.
• Қуръон моро ба сӯи тафаккур ва андеша дар бораи нишонаҳои қудрати Худо даъват мекунад ва меомӯзад, ки ба ҷои талаб кардани мӯъҷиза аз рӯи инкор, бояд ба Худо имон оварем ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худованд ба бандагони саркаш мӯҳлат медиҳад, вале вақте азоб фуруд ояд, ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад.