Shu'aro surasi — Oyat 187

Kalimalarning ma'nolari:

• Kisafan – bo'laklar, parchalardan iborat narsa.
• Min as-samoi – osmondan.
• Asqit – tushir, yog'dir.

Tafsir:

Mazkur oyatda Alloh taolo Shu'ayb alayhissalomning qavmi — Madyan ahlining haddan oshganligi, o'jarligi va masxaraomuz so'zlarini bayon qilmoqda. Ular payg'ambarga istehzo bilan murojaat qilib: "Agar sen rostgo'ylardan bo'lsang, ya'ni haqiqatan ham Alloh tomonidan yuborilgan payg'ambar ekanligingga ishonching komil bo'lsa, u holda bizga osmondan bir bo'lak (azob) tushirgin", deyishdi. Ular bu so'z bilan payg'ambarning da'vosini yolg'onga chiqarishni va o'zlarining kufrda davom etishlarini niyat qilishgan edi. Ular azobni o'z boshilariga chaqirib, o'limni orzu qilishdi, chunki ularning qalblari qotib, haqdan yuz o'girgan edi. Bu ularning payg'ambarga bo'lgan muhabbat va ehtiromning yo'qligini, aksincha, nafrat va dushmanliklarini ko'rsatadi. Alloh taolo ularning bu taklifiga javoban, o'z vaqtida ularni azob bilan yo'q qilishini va'da qilgan.

Foydalar:

1. Payg'ambarlarga istehzo qilish va ularni masxara qilish — kufrning eng og'ir ko'rinishlaridan biri bo'lib, insonni halokatga olib boradi.
2. Azobni o'z boshiga chaqirish — johillik va o'jarlikning belgisi; mo'min kishi esa Allohning rahmatidan umidvor bo'lib, azobdan qo'rqadi.
3. Alloh taolo o'z payg'ambarlarini himoya qiladi va ularga qarshi chiqqanlarni, hatto ular azobni talab qilsalar ham, o'z vaqtida jazolaydi.
4. Ushbu oyatda mo'minlar uchun sabr va matonat saboqlari bor — haq yo'lida da'vat qilayotgan kishi, qavmining masxaralariga chidashi va Allohga tavakkal qilishi lozim.
5. Allohning azobi haqida ogohlantirish — insonlarni gunohdan qaytarish va tavbaga chorlashning eng ta'sirli vositalaridan biridir.