Sure Şuarâ — Ayet 187

Kelime Anlamları:

• Kisefen (كِسَفًا): Parçalar, kütleler halinde kopmuş gök taşı veya azap parçaları.
• Min'es-Semâi (مِنَ السَّمَاءِ): Gökten, yukarıdan.
• Sadikîn (الصَّادِقِينَ): Doğru söyleyenler, sözünde samimi olanlar.

Tefsir:

Bu ayet, Şuayb aleyhisselam'ın kavmi olan Medyen halkının ileri gelenlerinin, peygamberlerine karşı ne kadar ileri gittiklerini ve azgınlıkta sınır tanımadıklarını gözler önüne seriyor. Onlar, Şuayb aleyhisselam'ın davetini kabul etmek yerine, onu alaya alıp küçümsediler. Daha da kötüsü, "Sen büyülenmiş bir adamsın, aklın başında değil" diyerek onun peygamberliğini inkâr ettiler. Ardından da alaycı bir dille, "Eğer gerçekten doğru söyleyenlerdensen, haydi üzerimize gökten bir parça düşür, azabı getir de görelim!" dediler.

Bu söz, onların ne kadar kibirli ve inatçı olduklarını gösterir. Çünkü onlar, azabın gelmesini isterken aslında kendi sonlarını hazırlıyorlardı. Allah Teâlâ'nın azabı, kullarına zulmetmek için değil, onları uyarmak ve doğru yola çağırmak için geciktirilir. Ancak bu kavim, rahmet kapısını yüzlerine kapatmış, azabı davet eder hale gelmişti.

Sevgili kardeşlerim, bu ayet bize önemli bir ders verir: İnsan, Allah'ın rahmetini ve affını istemek yerine, azabını isteyecek kadar ileri gidebilir mi? Ne yazık ki evet. Kibir ve inat, insanı bu derece kör edebilir. Ancak mümin olarak bizler, her zaman Allah'tan af ve mağfiret dilemeli, O'nun azabından korkup rahmetine sığınmalıyız. Unutmayalım ki Allah'ın azabı çok şiddetlidir, ancak rahmeti de her şeyi kuşatmıştır. Bizler, peygamberlerin izinden giderek, Allah'ın rahmetine talip olan kullar olalım. Bu kıssa, bizlere peygamberlere karşı nasıl bir edep içinde olmamız gerektiğini de öğretir; onlara saygı duymak, davetlerine icabet etmek, kurtuluşumuzun anahtarıdır.