Сураи Аш-Шуара — Оят 191

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• الْعَزِيزُ: Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад.
• الرَّحِيمُ: Бисёр меҳрубон, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — ҳамон Зоти ғолибу тавонманд аст, ки аз душманонаш интиқом мегирад ва касонеро, ки ба Ӯ куфр варзиданд, ҷазо медиҳад. Ҳамзамон Ӯ ба бандагони худ бисёр меҳрубон аст, бахусус ба онҳое, ки тавба мекунанд ва ба сӯи Ӯ бозмегарданд. Ӯ тавбаи тавбакунандагонро қабул мекунад ва онҳоро мебахшад.

Ин оят хотимаи қиссаҳои ҳафтгонаи қавмҳои гузашта аст, ки дар ин сура зикр шудаанд. Худованд ин қиссаҳоро барои тасаллии дили Паёмбари Худ (с) ва таҳдид ба касоне, ки Ӯро дурӯғ мешуморанд, овардааст. Дар ҳар як қисса ҳамин мафҳум такрор шудааст, то ки дар дилҳо устувор гардад ва пандомӯзӣ ва огоҳӣ ба таври босамартар анҷом ёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд ҳам ғолибу тавонманд аст ва ҳам меҳрубону бахшанда. Ӯ метавонад душманонашро ҷазо диҳад ва бандагони тавбакунандаро бибахшад.
• Ҳар кас, ки хато мекунад, бояд ба сӯи Худованд тавба кунад, зеро раҳмати Ӯ васеъ аст ва тавбаро қабул мекунад.
• Қиссаҳои қавмҳои гузашта барои мо пандомӯзӣ ҳастанд, то аз сарнавишти онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро интихоб кунем.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки ҳатто агар хатое содир кунанд, роҳи бозгашт ба сӯи Худованд ҳамеша кушода аст.
• Худованд меҳрубонист ва мехоҳад, ки бандагонаш ба Ӯ наздик шаванд ва аз азоби Ӯ дур бошанд.