Sura Asz-Szu'ara — Werset 196

Znaczenie słów:

• Zubur – księgi, pisma objawione wcześniejszym prorokom, takie jak Taurat (Torah), Indżil (Ewangelia) i inne święte karty.
• al-Awwalin – poprzednicy, czyli prorocy i narody, które żyły przed narodem arabskim i przed objawieniem Koranu.

Tafsir (wyjaśnienie):

Ten werset potwierdza, że wzmianka o tym Koranie – o jego zesłaniu, treści i prawdziwości – była już zapisana w księgach wcześniejszych proroków. Bóg, Najwyższy, mówi, że Koran nie jest nowością bez korzeni ani dziełem wymyślonym przez ludzi, lecz że był zapowiedziany i potwierdzony w pismach objawionych przed nim, takich jak Taurat, Zabur i Indżil. W księgach tych znajdowały się informacje o nadejściu ostatniego Pisma i ostatniego Proroka, a także opisy cech tej księgi i jej przesłania. Oznacza to, że Koran jest kontynuacją i dopełnieniem wcześniejszych objawień, a nie ich zaprzeczeniem. Wszystkie księgi niebieskie pochodzą od jednego Boga i wszystkie wskazują na tę samą prawdę, a Koran jest jej ostatecznym potwierdzeniem.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Potwierdzenie jedności źródeł objawienia – wszystkie księgi niebieskie pochodzą od Boga i są ze sobą spójne, co umacnia wiarę w to, że islam jest religią prawdy, która była głoszona od początku ludzkości.
2. Wzmocnienie pewności wierzącego – wiedza, że Koran był zapowiedziany wcześniej, dodaje wierze mocy i pewności, że jest on Słowem Boga, a nie ludzkim tworem.
3. Zaproszenie do dialogu z ludźmi księgi – werset ten jest mostem do rozmowy z żydami i chrześcijanami, gdyż wskazuje, że ich własne pisma zawierają zapowiedź tej prawdy, co może ich skłonić do refleksji i otwarcia się na przesłanie islamu.
4. Pouczenie o mądrości Boga – Bóg w swojej mądrości przygotowywał ludzkość na ostateczne objawienie, stopniowo przekazując prawdę przez kolejnych proroków, aż do kulminacji w Koranie, co pokazuje Jego miłosierdzie i troskę o ludzi.