سوره شعراء — آيت 196

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• زُبُرِ: ”زَبُور“ جي جمع آهي، معنيٰ لکيل ڪتاب، يعني الله تعاليٰ جا اُهي ڪتاب جيڪي پهرين نبيڪرامن تي نازل ٿيا.
• الْأَوَّلِينَ: اڳين ماڻهن، يعني پهرين امتن ۽ اڳئين نبيڪرامن جا.
• وَإِنَّهُ: ۽ بيشڪ اِهو (يعني قرآن جو ذڪر ۽ ان جي نازل ٿيڻ جي خبر).

2) آيت جي تفسير:

الله تعاليٰ پنهنجي پياري نبي محمد ﷺ کي تسلي ڏيندي ۽ قرآن جي عظمت بيان ڪندي فرمائي ٿو ته هي قرآن ڪو نئون ۽ اڻ ٻڌل پيغام ناهي، بلڪه اڳين نبيڪرامن جي آسماني ڪتابن ۾ به ان جو ذڪر موجود هو. اڳين ڪتابن جهڙوڪ توريت، زبور ۽ انجيل ۾ به قرآن جي نازل ٿيڻ ۽ ان جي آمد جي خوشخبري ڏني وئي هئي، ۽ ان جي سچائي جي تصديق ڪئي وئي هئي. اهڙي طرح اڳين امتن جي ڪتابن ۾ به قرآن جو نشان ۽ ذڪر لکيل هو، جنهن مان معلوم ٿئي ٿو ته قرآن مجيد هڪ عالمگير ۽ آخري آسماني ڪتاب آهي، جنهن جي خبر الله تعاليٰ پنهنجي سڀني نبيڪرامن کي ڏني هئي.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• قرآن مجيد جي سچائي ۽ ان جي آسماني حيثيت جو ثبوت ملي ٿو، ڇاڪاڻ ته اڳين ڪتابن ۾ به ان جو ذڪر موجود هو.
• اها ڳالهه اسلام جي عالمگيريت ۽ هميشگي کي ظاهر ڪري ٿي ته قرآن ڪنهن هڪ قوم يا وقت لاءِ خاص ناهي، بلڪه سڀني انسانن ۽ سڀني زمانن لاءِ هدايت آهي.
• اڳين نبيڪرامن جي ڪتابن ۾ قرآن جي خوشخبري ۽ تصديق هجڻ مان ايمان وارن جي دلين کي اطمينان ۽ يقين حاصل ٿئي ٿو.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته الله تعاليٰ جو دين هڪ آهي، سڀ نبيڪرام هڪ ئي سلسلي جا ڪڙيون آهن، ۽ قرآن ان سلسلي جو آخري ۽ مڪمل ڪتاب آهي.
• قرآن سان محبت ۽ ان جي پيروي ڪرڻ جي ترغيب ملي ٿي، ڇاڪاڻ ته اهو ئي ڪتاب آهي جنهن جي بشارت سڀني آسماني ڪتابن ۾ ڏني وئي هئي.