Surat Asy-Syu'ara — Ayat 196

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• زُبُرِ (zubur): wujud jamak saka زَبُور (zabūr), tegesé kitab-kitab utawa tulisan-tulisan suci kang diturunaké marang para nabi sadurungé.
• الْأَوَّلِينَ (al-awwalīn): wong-wong kang dhisik, yaiku para nabi lan umat sadurungé Nabi Muhammad ﷺ.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki nerangaké yèn khabar babagan diturunaké Al-Qur'an marang Nabi Muhammad ﷺ iku wis kacathet lan kasebut ing kitab-kitab suci para nabi sadurungé. Kitab-kitab kaya Taurat, Injil, lan Zabur wis menehi kabar bungah (basyirah) babagan rawuhé Al-Qur'an lan ngakoni kabenerané. Dadi, Al-Qur'an iki dudu barang anyar kang ora ana jejaké ing kitab-kitab sadurungé, nanging wis diramal lan diwartakake déning para nabi biyèn. Iki dadi bukti yèn Al-Qur'an iku bener lan selaras karo risalah para nabi sadurungé, amarga kabeh mau asalé saka Gusti Allah kang Maha Tunggal.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhaké yèn Al-Qur'an iku kitab kang bener, amarga wis dikabarake ing kitab-kitab sadurungé. Iki nambah kapercayan kita marang Al-Qur'an.
• Para nabi sadurungé wis menehi kabar bungah babagan rawuhé Al-Qur'an, mula iki dadi bukti kesinambungan risalah Islam saka nabi siji menyang nabi liyané.
• Kita dielingake supaya tansah ngaji lan nggatekake Al-Qur'an, amarga isiné wis diakoni dening kitab-kitab suci sadurungé.
• Ayat iki uga ngajarake marang kita yèn Islam iku agama kang terus-terusan lan ora anyar, nanging nyempurnakake agama-agama sadurungé.
• Kanthi ngerti yèn Al-Qur'an wis dikabarake ing kitab-kitab sadurungé, kita dadi luwih tresna lan mantep marang Islam lan Al-Qur'an minangka pedoman urip.