Сураи Аш-Шуара — Оят 215

1. Маънои калимаҳо:

— «Ва ихфид ҷаноҳак»: яъне боли худро фурӯд овардан, ки ибора аз фурӯтанӣ, нармӣ ва меҳрубонӣ аст. Дар забони тоҷикӣ метавон гуфт: «боли худро паст кун» ё «тавозуъ намо».

— «Ҷаноҳ»: бол; дар ин ҷо маҷозан ба маънои паҳлӯ, тараф ва мулоимӣ истифода шудааст.

— «Иттабаъака»: касоне, ки аз ту пайравӣ карданд.

— «Муъминӣн»: боваркунандагон, имоноварандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки бо он муъминоне, ки даъвати ӯро қабул карда, аз ӯ пайравӣ намуданд, бо нармӣ, фурӯтанӣ ва меҳрубонӣ муносибат кунад. Яъне на танҳо дар гуфтор, балки дар рафтор ва муомила низ бо онҳо мулоим бошад, худро аз онҳо болотар нагирад ва бо онҳо чун раҳмдил ва ғамхор рафтор намояд. Ин фармон ба он маъно аст, ки роҳбари имон бояд ба пайравони худ бо дили гарм ва ахлоқи некӯ муносибат кунад, то онҳо дар дини худ устувортар гарданд. Дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки фурӯтанӣ ва нармӣ нисбат ба муъминон аз сифатҳои муҳими даъватгар аст, зеро ин ба онҳо қувват ва оромӣ мебахшад. Ва фосиқу мунофиқ сазовори ин гуна мулоимат нестанд, зеро онҳо дар дил беморӣ доранд ва аз ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо бародарони имонӣ бо нармӣ ва фурӯтанӣ муносибат кунем.

— Нишон медиҳад, ки тавозуъ ва меҳрубонӣ дар ислом аз ахлоқи олӣ ва маҳбуби Худованд аст.

— Даъват ба дин бояд бо раҳмдилӣ ва некӯӣ бошад, на бо сахтӣ ва такаббур.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки муъминонро дӯст дорем, онҳоро дастгирӣ кунем ва дар роҳи имон устувор гардонем.

— Ва ин ки фурӯтанӣ нисбат ба аҳли имон сабаби зиёд шудани улфат, ягонагӣ ва қуввати ҷомеаи мусулмонон мегардад.