Сураи Аш-Шуара — Оят 214

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— «أَنذِرْ»: огоҳ кун, битарсон.

— «عَشِيرَتَكَ»: хешу табори ту, қавму хешони наздики ту.

— «الْأَقْرَبِينَ»: наздиктаринҳо, яъне онҳое ки аз ҳама ба ту наздиктаранд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки хешу табори наздиктари худро аз азоби Худо огоҳ кунад ва битарсонад, то онҳо аз ширку куфр даст кашанд. Ин огоҳӣ бояд аз наздиктарин оғоз шавад ва ба тадриҷ ба дигарон расад. Паёмбар (с) ин фармонро иҷро кард ва қавми худро ҷамъ намуда, ба онҳо гуфт, ки ӯ огоҳкунандае аз пеши азоби сахти Худост. Ҳадаф аз ин огоҳӣ он аст, ки мардум аз роҳи нодуруст бозгарданд ва ба роҳи рост оянд, то аз азоби Худо дар амон бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ва огоҳӣ бояд аз наздиктарин одамон оғоз шавад, зеро онҳо ҳаққи бештаре ба некӣ ва ғамхорӣ доранд.

— Паёмбар (с) на танҳо ба дигарон, балки ба хешу табори худ низ даъват кард, ки ин нишонаи сидқу ростӣ ва самимияти ӯст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ғамхории хешу табор ва наздиконро фаромӯш накунем ва онҳоро ба некӣ ва роҳи рост даъват намоем.

— Раҳмати Худо васеъ аст ва Ӯ пеш аз азоб огоҳ мекунад, то бандагон тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ бозгарданд.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат ва ғамхорӣ ба ҳама, хусусан ба наздикон аст.