Сураи Аш-Шуара — Оят 216

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَصَوْكَ — нофармонӣ карданд ба ту, яъне аз амри ту сар печиданд ва пайравӣ накарданд.
• بَرِيءٌ — пок ва дур будан, яъне касе, ки ҳеҷ гуна алоқа ва масъулият дар амали дигарон надорад.
• مِمَّا تَعْمَلُونَ — аз он чизе, ки шумо мекунед, яъне аз куфру гуноҳҳои шумо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Паёмбар (с) мардумро ба ягонагии Худо ва итоати Ӯ даъват кард, Худованд ба ӯ мефармояд: агар онҳо нофармонии туро карданд ва даъвати туро қабул накарданд, пас ба онҳо бигӯ: ман аз он чизе, ки шумо мекунед — аз ширку гуноҳ ва гумроҳии шумо — пок ва дур ҳастам. Яъне ман аз амалҳои шумо безорам ва ба онҳо ҳеҷ гуна розигӣ надорам. Ин оят ба Паёмбар (с) таскин медиҳад, ки вазифаи ӯ танҳо расонидани даъват аст, на маҷбур кардани мардум ба имон. Ҳар касе ки даъвати ҳақро рад кунад, худи ӯ зарари онро мебинад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом дини даъват ва насиҳат аст, на дини зӯроварӣ ва маҷбурсозӣ. Ҳар кас озод аст, ки роҳи ҳақро интихоб кунад ё накунад.
• Паёмбар (с) ва пайравони ӯ вазифадоранд, ки ҳақро равшан расонанд; натиҷа дар дасти Худост.
• Пок будан аз амалҳои бад ва ширк нишонаи имон ва тақвост. Муъмин бояд аз куфру гуноҳ безор бошад.
• Ин оят ба муъминон таскин медиҳад, ки агар мардум даъвати онҳоро қабул накунанд, онҳо масъул нестанд ва аз амали бади дигарон пок ҳастанд.
• Ислом дини равшан ва осон аст; ҳар кас бо ихтиёри худ ба он медарояд ва аз он фоида мебинад.