سورت شعراء — آیت 216

د معنايي کلمې:

• عَصَوْكَ: ستا نه سرغړونه وکړي، ستا خبره ونه مني.
• بَرِيءٌ: لرې، بېزاره، هېڅ تړاو نه لرم.

تفسير:

که ستا قوم او خلک ستا له حکم او لارښوونې نه سرغړونه وکړي او د هغه توحید او اطاعت په مقابل کې چې تا ورته امر کړی دی، یې ونه منله، نو ته دوی ته ووایه: زه له هغه کارونو نه بېزاره او لرې یم چې تاسو یې کوئ — یعنې له شرک، کفر او نورو ګناهونو نه. دا اعلان د دې لپاره دی چې د پیغمبر او د هغه د پلویانو بېلابېلتیا او د باطل له لارې نه بېزاري څرګنده شي، او دا هم څرګنده کړي چې د هغوی د بدو کړنو مسؤلیت پر خپل ځان دی، نه پر پیغمبر.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته دا درس ورکوي چې د حق په لاره کې باید ثابت قدم اوسي او که خلک یې ونه مني، نو باید له دوی نه بېزاره شي، خو د دوی د هدایت لپاره دعا او هڅه باید پرې نه ږدي.
• له دې نه معلومېږي چې د حق او باطل ترمنځ هیڅکله جوړجاړی نشته؛ پیغمبر او مومنان باید له شرک او ګناه نه په ښکاره توګه بېزاري وښيي.
• دا آیت د مسلمانانو زړورتیا او د دین په اړه د دوی روښانه دریځ ښیي، چې د خپل عقیدې دفاع کوي او له هر هغه څه نه چې د الله له رضا سره مخالف وي، لاس اخلي.
• په دې کې د پیغمبرانو د صبر او استقامت یادونه ده، چې دوی د خلکو له مخالفت سره سره خپله رسالت نه پرېږدي او د الله امر ته غاړه ایږدي.