Сураи Аш-Шуара — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

• السَّحَرَةُ — ҷодугарон, афсунгарон.
• أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا — оё барои мо музде ҳаст? «Аҷр» дар ин ҷо ба маънои музди дунёӣ ва ҷоиза аст.
• الْغَالِبِينَ — ғолибон, пирӯзмандон.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки ҷодугарон барои муқобила бо Мӯсо (алайҳис-салом) назди фиръавн омаданд, пеш аз ҳама ба ӯ гуфтанд: «Оё агар мо бар Мӯсо ғолиб оем, барои мо музде ва подоше ҳаст?» Онҳо мехостанд пеш аз шурӯи кор аз фиръавн кафолат гиранд, ки дар сурати пирӯзӣ ба онҳо мол ё мартабае дода мешавад. Ин сухан нишон медиҳад, ки онҳо барои ҳақ набуд, ки биҷанганд, балки танҳо барои манфиати шахсӣ ва подош кор мекарданд. Ҳамин тавр, онҳо ҳақиқатро намеҷустанд, балки мехостанд дар мусобиқаи зоҳирӣ бар Мӯсо пирӯз шаванд ва аз фиръавн мукофот бигиранд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки одамон баъзан барои манфиати дунёӣ ҳатто ба муқобили ҳақ меистанд, аммо ҳақ ҳамеша пирӯз аст.
• Қуръон воқеаҳои таърихиро бо чунин тафсилот нақл мекунад, то ибрат гирем ва бифаҳмем, ки пирӯзӣ танҳо аз ҷониби Худованд аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳадафи асосии худро ризои Худо қарор диҳем, на подоши дунёӣ ва на обрӯи назди одамон.
• Қуръон бо забони равшан ва воқеӣ сухан мегӯяд, ки ин барои ҳар инсон роҳи ҳидоят ва андеша кардан аст.