Сураи Аш-Шуара — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نَعَمْ»: ҳа, оре — калимаи тасдиқ ва розӣ шудан.

— «إِذًا»: дар ин ҳолат, он гоҳ — барои нишон додани натиҷаи амал.

— «الْمُقَرَّبِينَ»: наздикшудагон, онҳое ки дар назди касе ҷойгоҳи баланд доранд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба ҷодугаронаш, ки подоши бузург ва ҷойгоҳи олӣ талаб карда буданд, ҷавоб дод: бале, шумо подоши худро хоҳед гирифт. Ва агар шумо бар Мӯсо ғолиб оед, он гоҳ на танҳо музди муқарраршударо мегиред, балки дар назди ман аз наздиктарин ва гиромитарин шахсон хоҳед буд ва ман ба шумо мансабҳои олиро ато мекунам. Ҳамин тавр, Фиръавн ба онҳо ваъда дод, ки дар сурати ғалаба бар Мӯсо онҳоро бо некиву эҳсон ва ҷойгоҳи воло сарфароз хоҳад кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони ҳақиқат ба ваъдаҳои дунёвӣ такя мекунанд, то мардумро ба тарафи худ кашанд; аммо ваъдаҳои дунёвӣ фонии ҳастанд ва ҳақиқатро тағйир дода наметавонанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Худованд ҳақро ҳатто дар муқобили қудрату ҳиллаи бузург пирӯз мегардонад, зеро ғалабаи ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Парвардигор аст.

— Ваъдаҳои дунёӣ ва мансабҳои зудгузар набояд моро аз роҳи рост боздоранд; муъмин бояд ба подоши ҳақиқӣ ва ҷовидонаи охират умедвор бошад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва паёмҳои паёмбарон боварӣ дошта бошем, зеро онҳо роҳи наҷот ва саодати абадӣ мебошанд.