Сураи Аш-Шуара — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

— «لَعَلَّنَا»: умедвор ҳастем, шояд ки.

— «نَتَّبِعُ»: пайравӣ кунем, аз пайи касе равем.

— «السَّحَرَةَ»: ҷодугарон.

— «الْغَالِبِينَ»: ғолибон, пирӯзмандон.

1. Тафсири оят:

Ин суханони қавми Фиръавн аст, ки ҳангоми гирд овардани ҷодугарон барои муқобила бо Мӯсо (алайҳис-салом) гуфтанд. Онҳо умед доштанд, ки ҷодугарон бар Мӯсо пирӯз шаванд ва он гоҳ онҳо бар дини худ — яъне парастиши бутҳо ва роҳи Фиръавн — устувор бимонанд ва аз ҷодугарон пайравӣ кунанд. Яъне мақсади онҳо ин буд, ки агар ҷодугарон ғолиб оянд, онҳо низ бар ҳамон роҳи куфру гумроҳӣ идома диҳанд ва дини Мӯсоро напазиранд. Ин суханон нишон медиҳад, ки онҳо ҳақро намеҷустанд, балки танҳо хоҳиши ғалаба ва боқӣ мондан бар ботил доштанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон ҳақро на аз рӯи далел, балки аз рӯи манфиат ва ғалабаи гурӯҳӣ қабул мекунанд; ва ин роҳи нодуруст аст.

— Ҳақиқат ҳамеша бояд меъёри қабули роҳ бошад, на пирӯзии зоҳирӣ ё пуштибонии аксарият.

— Қуръон ҳатто суханони душманони паёмбаронро нақл мекунад, то ибрат гирем ва аз тақлиди кӯрона дурӣ ҷӯем.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми интихоби роҳ, аввал ҳақро биҷӯем ва ба далелҳои равшан такя кунем, на ба гуфтаҳои беасос ё ғалабаи зоҳирии ин ё он гурӯҳ.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ҳодисаеро баён мекунад, то инсон аз роҳи гумроҳӣ эмин монад ва ба роҳи рост ҳидоят ёбад.