Сураи Аш-Шуара — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آمَنتُمْ»: имон овардед, бовар кардед.

— «كَبِيرُكُمُ»: бузурги шумо, устоди шумо.

— «مِنْ خِلَافٍ»: аз тарафҳои мухталиф, яъне дасту пои гуногунтараф.

— «لَأُصَلِّبَنَّكُمْ»: ҳатман шуморо ба дор хоҳам овехт.

1. Тафсири оят:

Фиръавн, вақте дид, ки ҷодугарон ба Мӯсо (алайҳис-салом) имон оварданд, бо хашму таҳдид ба онҳо гуфт: «Оё пеш аз он ки ман иҷозат диҳам, ба ӯ имон овардед?» Вай мехост бо ин суханон ҳукми худро нишон диҳад ва ҷодугаронро ба гуноҳи бузург айбдор кунад. Сипас Фиръавн барои он ки мардумро гумроҳ созад ва ҳақиқатро пинҳон дорад, гуфт: «Ҳамоно ӯ бузурги шумост, ки ҷодуро ба шумо омӯхтааст». Ӯ мехост бо ин туҳмат корномаи Мӯсо (алайҳис-салом)-ро ба ҷоду нисбат диҳад ва чунин нишон диҳад, ки гӯё ҳамаи онҳо бо ҳам дастбозӣ кардаанд. Баъд Фиръавн таҳдид кард: «Ба зудӣ хоҳед донист, ки чӣ азобе ба шумо мерасад. Ҳатман дасту пойҳои шуморо аз тарафҳои гуногун хоҳам бурид — яъне дасти рост бо пои чап ё дасти чап бо пои рост — ва ҳамаи шуморо ба дор хоҳам овехт, то ки касе аз шумо зинда намонад».

Ин оят нишон медиҳад, ки чӣ гуна зулму истибдод ва ғурури Фиръавн ба ҳадде расид, ки ҳатто ба касоне, ки худи ӯро ёрӣ мекарданд, раҳм накард. Аммо ҷодугарон бо вуҷуди таҳдидҳои сахт аз имон барнагаштанд ва ба Худои ягона саҷда карданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва имон ба Худо аз ҳар таҳдиду зулме болотар аст. Ҷодугарон бо вуҷуди донистани азоби сахти Фиръавн, имонро тарк накарданд.

— Ҳар гуна зулму истибдод ва таҳдид, ки ба мардум карда мешавад, оқибати бад дорад ва Худо одил аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар роҳи ҳақ собитқадам бошем ва аз таҳдидҳои золимон натарсем.

— Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва нишон медиҳад, ки ҳатто душманони сахтгир ҳам метавонанд бо муъҷизаи Худо ба ҳақ рост оянд.

— Ин ҳодиса сабақест барои ҳамаи мӯъминон, ки имон ва сабр дар роҳи Худо саранҷом ба пирӯзӣ мерасад.