Сураи Аш-Шуара — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

— «Рабб»: Парвардигор, Офаридгор ва Молики ҳама чиз.

— «Мӯсо» ва «Ҳорун»: Ду паёмбари бузурги Худо, ки ба сӯи Фиръавн фиристода шуданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони ҷодугарони Фиръавн аст, ки пас аз дидани муъҷизаи возеҳи Мӯсо (а) ва бовар кардан ба он ки ин кор аз ҷодугарӣ нест, балки кори Худои таъоло аст, ба ӯ имон оварданд ва ба саҷда афтоданд. Онҳо гуфтанд: «Ба Парвардигори ҷаҳониён имон овардем, Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун». Яъне онҳо эътироф карданд, ки Парвардигори ҳақиқӣ ҳамон Худоест, ки Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом) ба сӯи ӯ даъват мекунанд, на Фиръавн, ки худро худо мепиндошт. Ин эътирофи возеҳи ҳақиқат буд, ки ҷодугарон пас аз дидани ҳақиқат ба он расиданд ва аз ҷодугарӣ ба имон ва аз гумроҳӣ ба ҳидоят гузаштанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ҳақиқат ҳамеша пирӯз мешавад: ҳатто ҷодугароне, ки ба муқобили паёмбар истода буданд, вақте ҳақиқатро диданд, ба он имон оварданд.

— Имон овардан ҳеҷ гоҳ дер нест: инсон метавонад дар ҳар лаҳза аз гумроҳӣ ба роҳи рост баргардад, чунон ки ҷодугарон ин корро карданд.

— Худои таъоло Парвардигори ҳамаи паёмбарон аст: Мӯсо, Ҳорун ва ҳамаи паёмбарони дигар ба як Худо даъват мекарданд, ки ин ягонагии динро нишон медиҳад.

— Дар Қуръон ҳикоятҳои воқеӣ оварда шудаанд, ки барои инсон ибрат ва пандбаранд ва ӯро ба сӯи роҳи рост ҳидоят мекунанд.