Сураи Аш-Шуара — Оят 81

1. Маънои калимаҳо:

— «يُمِيتُنِي»: маро мемиранд, яъне ҷони маро мегирад ва маро аз ҳаёти дунё ба ҳолати марг мебарад.

— «يُحْيِينِ»: маро зинда мекунад, яъне пас аз марг боз ба ҳаёт бармегардонад.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) дар идомаи суханони худ дар бораи Парвардигори худ мегӯяд, ки Ӯст, ки ҳангоми расидани аҷал ҷони маро мегирад ва маро мемиранд, сипас дар рӯзи қиёмат маро боз зинда мекунад, то ҳисобу китоб ва подошу ҷазо бигирам. Ин корҳо танҳо кори Худои ягона аст ва ҳеҷ каси дигар қодир ба анҷоми онҳо нест. Ҳамон Зоте, ки маро офарид ва роҳнамоӣ кард, ҳамон Зоте, ки таом ва нӯшокӣ медиҳад ва бемор шавам шифо мебахшад, ҳамон Зот ҷони маро мегирад ва боз зинда мегардонад. Ин эътирофи Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки марг ва зиндагии дубора танҳо ба дасти Парвардигори олам аст ва ҳеҷ бут ва махлуқе дар ин кор шарик нест.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки марг ва ҳаёти баъд аз марг танҳо ба дасти Худои ягона аст ва ҳеҷ каси дигар дар ин кор ихтиёр надорад.

— Ин оят моро ба ёди охират ва рӯзи қиёмат меорад, ки ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо итминони комил ба Парвардигори худ бовар дошт ва мо низ бояд чунин бовар ва таваккул ба Худо дошта бошем.

— Ин оят моро ба сӯи ягонагӣ ва покии Худо аз ҳар гуна шарик мебарад ва дар дилҳо муҳаббати ибодат ба Худои ягонаро зиёд мекунад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, пас бояд барои он ҳаёт некӯкорӣ кунем.