Сураи Аш-Шуара — Оят 83

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳукм»: дар ин ҷо ба маънои дониш ва фаҳми амиқ дар дини Худо, инчунин нубувват ва ҳикмат аст.

— «Алҳиқнӣ»: маро бирасон, ба ман пайваст кун, ҳамроҳи ман гардон.

— «Солиҳин»: некӯкорон, бандагони шоистаи Худо, ки Худованд аз онҳо розӣ аст.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) дар дуои худ ба Парвардигораш рӯй оварда, мегӯяд: «Эй Парвардигори ман! Ба ман дониш ва фаҳми амиқ дар дини Худо ато кун, то ҳақро аз ботил фарқ карда тавонам, ва маро бо бандагони некӯкори худ ҳамроҳ гардон». Ӯ аз Худованд мехоҳад, ки ба ӯ фарҳанг ва ҳикмати динӣ бибахшад ва ӯро дар қатори солеҳон — паёмбарони пеш аз ӯ ва бандагони шоистаи Худо — қарор диҳад, то дар дунё бо онҳо дар роҳи ҳақ ҳамқадам бошад ва дар охират дар биҳишт бо онҳо ҳамнишин гардад. Ин дуо нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) на танҳо барои худ, балки барои расидан ба мартабаи бандагони солеҳ ва ҳамроҳ шудан бо онҳо дар неъматҳои ҷовидонӣ аз Худо илтиҷо кардааст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ҳамеша аз Худованд дониш ва фаҳми диниро талаб кунад, зеро дониши динӣ сарчашмаи саодати дунёву охират аст.

— Дуо ва илтиҷо ба Худо роҳи паёмбарон аст; Иброҳим (алайҳис-салом) бо вуҷуди мартабаи баланд ҳам даст ба дуо бардоштааст.

— Ҳамроҳӣ бо солеҳон ва некӯкорон дар дунё ва охират неъмати бузург аст, ки бояд ҳамеша аз Худо талаб кард.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дӯстии некӯконро ғанимат донем ва дар роҳи онҳо қадам гузорем, то дар охират бо онҳо дар биҳишт ҳамнишин шавем.

— Ислом дини илм, ҳикмат ва ҳамроҳӣ бо некӯкорон аст; ҳар касе ба ин роҳ равад, ба саодати ҷовидонӣ мерасад.