Сураи Ан-Намль — Оят 10

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• وَأَلْقِ عَصَاكَ: ва асороти худро парто.
• تَهْتَزُّ: меҷунбад, ба ҳаракат меояд.
• كَأَنَّهَا جَانٌّ: гӯё ки мори тезҷунбиш бошад.
• وَلَّىٰ مُدْبِرًا: рӯй гардонда, гурехт.
• وَلَمْ يُعَقِّبْ: ва боз нагашт, ақиб нарафт.
• لَدَيَّ: назди Ман, дар ҳузури Ман.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармуд, ки асороти худро бипарто. Ҳангоме ки Мӯсо онро партофт, дид, ки асоро ба мори тезҳаракат табдил ёфтааст ва мисли мори хурд ба ин тараф ва он тараф меҷунбад. Аз ин манзара тарсид ва рӯй гардонда гурехт ва боз нагашт. Он гоҳ Худованд ба ӯ хитоб кард: «Эй Мӯсо, натарс! Ҳамоно Ман он Парвардигоре ҳастам, ки паёмбарон дар ҳузури Ман наметарсанд ва аз манзараҳои ғайриоддӣ ҳарос намекунанд, зеро онҳо аз ҷониби Ман эмин ҳастанд ва Ман онҳоро ҳифз мекунам». Инчунин Худованд хотиррасон мекунад, ки паёмбарон дар назди Ӯ аз чунин чизҳо наметарсанд, чунки онҳо ба қудрати Худо бовар доранд ва медонанд, ки ҳама чиз ба фармони Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбаронашро ҳифз мекунад ва онҳоро дар лаҳзаҳои сахт дастгирӣ менамояд.
• Тарс ва ҳарос аз манзараҳои ғайриоддӣ табиист, аммо бояд ба Худо таваккал кард ва ба қудрати Ӯ бовар дошт.
• Худованд паёмбаронро тасаллӣ медиҳад ва мефаҳмонад, ки онҳо дар назди Ӯ амният доранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо бовар кунем ва аз Ӯ натарсем, балки аз гуноҳҳо ва нофармониҳо битарсем.
• Қиссаи Мӯсо (алайҳис-салом) дарс аст барои мо, ки ҳангоми дучор шудан ба мӯъҷизаҳо ва ҳодисаҳои ғайриоддӣ, ба Худо таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ пурсем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки паёмбарон низ инсон буданд ва метарсиданд, аммо Худованд онҳоро қувват медод ва тасаллӣ мебахшид.
• Худованд мехоҳад, ки мо ба Ӯ бовар кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро Ӯ ғафуру раҳим аст.