Surah An-Naml — Aya 10

Ma’anar Kalmomin:

• عَصَاكَ (Cokiyarka): Itace wadda aka ba Musa (AS) domin mu’ujiza.
• تَهْتَزُّ (Tana girgiza): Tana motsi da sauri da ƙarfi.
• جَانٌّ (Jani): Maciji ƙarami mai saurin motsi.
• وَلَّى مُدْبِرًا (Ya juya yana gudu): Ya juya baya yana tserewa.
• وَلَمْ يُعَقِّبْ (Bai koma ba): Bai juyo ko duba baya ba.

Tafsirin Ayar:

A lokacin da Musa (AS) ya isa wurin wuta mai albarka, Allah ya kira shi ya umarce shi da ya jefa cokiyarsa. Musa ya yi biyayya kuma ya jefa ta, sai ta rikide ta zama maciji mai girma wanda ke motsi da sauri kamar macijin ƙarami mai tsananin gudu. Da Musa ya ga haka, tsoro ya kama shi, sai ya juya baya yana gudu ba tare da ya waiwaya ba. Sai Allah ya kira shi yana kwantar masa da hankali: "Ya Musa! Kada ka ji tsoro, domin lalle ne Ni, ba na sa manzanni na su ji tsoro a gare Ni, daga maciji ko wani abu." Wannan yana nuna cewa Allah yana karewa da amintar da manzanninSa daga duk wani abin da zai tsoratar da su, kuma yana ba su kwanciyar hankali a cikin aikin da ya umarce su da shi.

Fa’idodin Darasin:

1. Mu’ujizai na annabawa suna faruwa ne da izinin Allah kawai, kuma suna nuna ikon Allah marar iyaka.
2. Tsoro abu ne na halitta ga ɗan adam, amma mumini yana samun kwanciyar hankali ta hanyar dogara ga Allah da yarda da nufinSa.
3. Allah yana kula da manzanninSa da kuma tsaronsu, kuma wannan yana ƙarfafa muminai su dogara ga Allah a duk harkokinsu.
4. A cikin wahala da tsoro, mafita ita ce komawa ga Allah da neman taimakonSa, domin shi ne ke ba da aminci da kwanciyar hankali.