Сураи Ан-Намль — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اطَّيَّرْنَا: Асли он «تَطَيَّرْنَا» аст, яъне бадгумонӣ кардем, шуморо ба шум ва бадбахтӣ нисбат додем.
• طَائِرُكُمْ: Сабаби хайру шарри шумо, қисмати шумо.
• تُفْتَنُونَ: Озмуда мешавед, имтиҳон карда мешавед.

1. Тафсири оят:

Қавми Солеҳ (алайҳис-салом) ба паёмбари худ гуфтанд: «Мо аз ту ва аз онҳое, ки бо ту имон овардаанд, бадгумонӣ кардем ва шуморо сабаби бадбахтӣ ва қаҳтӣ медонем». Онҳо гумон мекарданд, ки ҳар нокомӣ ва мушкилие, ки ба онҳо мерасад, аз баракати вуҷуди Солеҳ ва мӯъминон аст.

Солеҳ (алайҳис-салом) дар посух ба онҳо гуфт: «Қисмати шумо, яъне сабаби хайру шарри шумо, танҳо дар дасти Аллоҳ аст. Ҳеҷ чизе наметавонад берун аз иродаи Ӯ ба шумо расад. Аллоҳ донад, ки чӣ ба шумо мерасад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест». Пас, бадгумонӣ ва шум нисбат додан ба бандагони Худо беасос аст, зеро ҳамаи корҳо ба қазои илоҳӣ вобастаанд.

Сипас фармуд: «Балки шумо қавме ҳастед, ки озмуда мешавед». Яъне Аллоҳ шуморо бо неъматҳо ва сахтиҳо, бо фаровонӣ ва тангиҳо имтиҳон мекунад, то бидонад, ки кӣ шукргузор аст ва кӣ ношукр, кӣ сабр мекунад ва кӣ бадгумонӣ мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Инсон набояд дигаронро сабаби бадбахтии худ донад, зеро ҳамаи корҳо ба қазо ва қадари Аллоҳ вобастаанд.
• Бадгумонӣ ва шум нисбат додан ба аҳли имон ва солеҳон кори нодуруст аст ва аз ҷаҳолат сарчашма мегирад.
• Ҳамаи хайру шар, неъмату сахтӣ аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ бар ҳама чиз огоҳ аст.
• Зиндагӣ сари ташрифи озмоиш аст; бояд дар ҳар ҳолат ба Аллоҳ таваккал кунем ва шукргузор бошем.
• Ин оят моро ба сӯи имон ба қазо ва қадар ва сабру таваккул ҳидоят мекунад, ки ин ҳама барои осоиштагии дил ва устувории инсон дар ҳаёти дунё зарур аст.