Сураи Ан-Намль — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «المَدِينَةِ»: шаҳр, ки дар ин ҷо мурод шаҳри Ҳиҷр аст — шаҳри қавми Солеҳ (алайҳис-салом), ки дар шимолу ғарби Ҷазиратул-Араб воқеъ буд.

— «رَهْطٍ»: гурӯҳе аз мардон, ки шуморашон аз даҳ камтар аст ва дар он занон намебошанд.

— «يُفْسِدُونَ»: фасод мекунанд, яъне гуноҳ ва нофармонӣ меронанд.

— «وَلَا يُصْلِحُونَ»: ва ислоҳ намекунанд, яъне ҳеҷ амали нек ва ислоҳкунандае анҷом намедиҳанд.

1. Тафсири оят:

Дар шаҳри Ҳиҷр нӯҳ мард буданд, ки равиши онҳо танҳо фасодкорӣ дар замин буд. Онҳо бо куфру гуноҳ дар рӯи замин харобӣ мекарданд ва ҳеҷ кори нек ва ислоҳкунандае анҷом намедоданд. Ин нӯҳ нафар ҳамон касоне буданд, ки барои куштани шутури мӯъҷизаи Солеҳ (алайҳис-салом) якҷоя шуданд. Онҳо на танҳо худ ба роҳи бад рафтанд, балки дигаронро низ ба фасод даъват мекарданд ва дар ҷомеаи худ бадӣ ва нофармониро паҳн месохтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки фасод дар замин танҳо бо гуноҳи як нафар маҳдуд намешавад, балки метавонад гурӯҳе аз одамонро фаро гирад ва тамоми ҷомеаро хароб созад.

— Ислом ҳамеша ба ислоҳ, некӣ ва ободонии ҷомеа даъват мекунад ва аз фасод, зулм ва гуноҳ бозмедорад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки на танҳо худ аз бадӣ дурӣ ҷӯем, балки дар ислоҳи ҷомеа ва паҳн кардани некӣ саҳм гирем.

— Қиссаи қавми Солеҳ (алайҳис-салом) дарс аст барои онҳое, ки ба фасод машғуланд: оқибати бад дар интизори онҳост, агар тавба накунанд ва ба роҳи рост барнагарданд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷомеаи солеҳ ҷомеаест, ки дар он ислоҳ бар фасод ғолиб аст ва мардум ба сӯи некӣ ва тақво ҳидоят мешаванд.