Сураи Ан-Намль — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, ин гурӯҳ.

— «سُوءُ الْعَذَابِ»: азоби бад ва сахт.

— «الْأَخْسَرُونَ»: зиёнкортарин касон, онҳое, ки бештар аз ҳама зарар мебинанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касоне сухан мегӯяд, ки ба рӯзи қиёмат бовар надоранд ва барои он амали нек намекунанд. Ба сабаби ин ки онҳо ҳақро инкор карданд, амалҳои бади онҳо дар назарашон хуб ва зебо нишон дода шуд, бинобар ин онҳо дар гумроҳӣ ва саргардонӣ қарор доранд. Чунин касон дар ҳаёти дунё гирифтори азоби бад мешаванд — бо кушта шудан, асир афтодан, хорӣ ва шикаст хӯрдан. Ва дар охират онҳо зиёнкортарин одамон хоҳанд буд, зеро худ ва аҳли оилаи хешро аз даст медиҳанд ва барои ҳамешагӣ дар оташи дӯзах мемонанд. Онҳо савоби некро аз даст медиҳанд ва сазовори азоб мегарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкор кардани рӯзи қиёмат оқибати бад дорад ва бояд ба он бовар кунем ва барои он амали нек анҷом диҳем.

— Худованд одил аст: касоне, ки дар дунё бадкорӣ мекунанд, ҷазои худро мебинанд, вале азоби аслӣ дар охират аст.

— Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, то ки аз зиёнкортарин одамон набошем.

— Ислом дини ҳақ аст ва пайравӣ аз он моро аз гумроҳӣ ва зиён наҷот медиҳад.

— Қуръон китоби ҳидоят аст; хондани он ва андеша кардан дар бораи оятҳояш моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати некиро зиёд мегардонад.