Sura An-Naml — Werset 60

Znaczenie wybranych słów:

• Ḥadā’iq – ogrody, sady pełne drzew i roślinności.
• Dhāta bahjah – o pięknym, zachwycającym wyglądzie, który cieszy oko i wprawia w podziw.
• Yaʿdilūn – zbaczają z drogi prawdy, przypisują Bogu partnerów w Jego dziełach i oddają cześć innym obok Niego.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah zwraca się do ludzi z pytaniem, które ma im uświadomić wielkość Stwórcy i nicość ich bożków: Czy ten, kto stworzył niebiosa i ziemię bez wcześniejszego wzoru, oraz spuścił z chmur deszcz, dzięki któremu wyprowadza z ziemi ogrody pełne piękna i radości dla patrzących – czy ten zasługuje na cześć i uwielbienie, czy też wasze posągi i bożki, które nie mają żadnej mocy? Allah podkreśla, że to On sam sprawia wzrost drzew i roślin – ludzie nie są w stanie tego uczynić, nawet gdyby się bardzo starali. Ich rola ogranicza się do podlewania i pielęgnacji, ale to Bóg daje życie i wzrost. Następnie pada retoryczne pytanie: „Czy istnieje inny bóg, który uczyniłby to wszystko wraz z Allahem?” – odpowiedź jest oczywista: nie. Jednak ci, którzy oddają cześć innym obok Niego, są ludźmi, którzy świadomie zbaczają z drogi sprawiedliwości, porównując Stwórcę do stworzeń i przypisując Mu partnerów w Jego wyłącznym dziele.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Werset ten uczy nas dostrzegać wszechmoc Allaha w otaczającym nas świecie – w niebiosach, ziemi i roślinności, co wzmacnia naszą wiarę i pokorę wobec Niego.
2. Przypomina nam, że wszystko, co mamy – woda, ogrody, pożywienie – jest czystym darem od Boga, co skłania do wdzięczności i oddania Mu wyłącznej czci.
3. Ukazuje niesprawiedliwość bałwochwalstwa i porównywania Stwórcy do stworzeń, co chroni nas przed błędem i prowadzi do czystego monoteizmu (tawhid).
4. Zachęca do refleksji nad przyrodą jako znakiem Boga, który prowadzi rozumnego człowieka do poznania prawdy i miłości do Stwórcy.