سوره نمل — آیه 61

معانی کلمات:

• قراراً: محل سکون و استقرار، زمینی که برای زندگی انسانها آرام و ثابت است.
• خلالها: درون و میانِ آن (زمین).
• رواسی: کوههای استوار و محکم.
• حاجزاً: مانع و فاصلهای که میان دو چیز قرار میگیرد.

تفسیر آیه:

آیا معبودانی که شما شریک خدا قرار دادهاید بهترند یا آن کسی که زمین را محل آرامش و استقرار شما قرار داد و در درون آن، نهرها و جویبارها جاری ساخت تا آب مورد نیاز شما را فراهم کند؟ او کوههای استواری را در زمین پدید آورد تا آن را از لرزش و اضطراب بازدارند و برای شما امنیت به ارمغان آورند. او میان دو دریا (دریای شور و دریای شیرین) حایلی قرار داد تا آب شور با آب شیرین نیامیزد و شیرینی خود را از دست ندهد و هر یک به حال خود باقی بماند. آیا با وجود این همه نشانههای قدرت و تدبیر، معبودی همراه با خداوند وجود دارد که این کارها را انجام داده باشد؟ هرگز! اما بیشتر این مشرکان نمیدانند و از روی نادانی و جهل، به جای پرستش خدای یگانه، بتها را میپرستند و این شرک را بر خود هموار میکنند.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت خدا از طریق تدبر در طبیعت: این آیه ما را دعوت میکند تا با نگاه به آفرینش زمین، نهرها، کوهها و دریاها، به عظمت خالق پی ببریم و ایمان خود را تقویت کنیم. هر نشانهای در طبیعت، کتابی است که از قدرت و حکمت خدا سخن میگوید.
2. توحید و یکتاپرستی: تنها خدایی که این همه نعمت و نظم را آفریده، شایسته پرستش است. هیچ معبودی جز او حق عبادت ندارد و شرک، نادانی و ظلم به خویشتن است.
3. نعمتهای زمین و شکرگزاری: زمین آرام، آبهای جاری، کوههای استوار و جدایی دریاها، همگی نعمتهایی هستند که زندگی ما به آنها وابسته است. این آیه ما را به شکرگزاری و استفاده درست از این نعمتها فرا میخواند.
4. نادانی مشرکان: بیشتر کسانی که به خدا شرک میورزند، از روی جهل و تقلید کورکورانه است، نه بر اساس علم و آگاهی. پس ما باید با دانش و بصیرت، راه حق را بشناسیم و دیگران را نیز به این شناخت دعوت کنیم.
5. محبت و انس با خدا: وقتی انسان به این همه دقت و مهربانی خدا در آفرینش پی میبرد، دلش سرشار از محبت او میشود و با عشق و اطمینان، به عبادتش روی میآورد و در هیچ شرایطی او را تنها نمیگذارد.