Сураи Ан-Намль — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْغَيْب — ғайб: ҳар чизе ки аз чашму дониши одамон пинҳон аст ва танҳо Худованд онро медонад, монанди вақти қиёмат, рӯзи баъс ва ғайра.
• يَشْعُرُونَ — намедонанд, намефаҳманд, ҳатто гумон ҳам намекунанд.
• أَيَّانَ — кай, дар кадом вақт.
• يُبْعَثُونَ — зинда карда мешаванд, аз қабрҳо барои ҳисобу ҷазо бардошта мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: ҳеҷ кас — на фариштагони осмонҳо ва на одамони замин — ғайбро намедонад. Танҳо Аллоҳ аст, ки донандаи ғайб мебошад. Ҳеҷ махлуқе, хоҳ дар осмон бошад ва хоҳ дар замин, аз вақти барпошавии қиёмат ва аз вақти зинда шудани мардум аз қабрҳо огоҳ нест. Ин дониш махсуси Аллоҳи Таъоло аст ва касе дар он бо Ӯ шарик нест.

Ин оят дар посух ба саволи мушрикон нозил шудааст, ки аз Паёмбар (с) дар бораи вақти қиёмат мепурсиданд. Худованд равшан месозад, ки донистани вақти қиёмат танҳо ба Ӯ тааллуқ дорад ва ин ҳукм на танҳо вақти қиёматро, балки ҳамаи умури ғайбиро дар бар мегирад. Одамон намедонанд, ки кай зинда карда мешаванд ва барои ҳисоб ба пешгоҳи Парвардигор баргардонида мешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят бандаро ба тавозуъ ва фурӯтанӣ водор мекунад, зеро дониши инсон маҳдуд аст ва танҳо Аллоҳ донандаи ғайб аст.
• Мусулмон бояд ҳамаи корҳои худро ба Аллоҳ таваккул кунад ва ба дониши бепоёни Ӯ бовар дошта бошад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба ҷуз Аллоҳ касе аз оянда ва рӯзи қиёмат хабар надорад, пас набояд ба ғайбгӯён ва фолбинон рӯй оварем.
• Ёдоварии рӯзи баъс ва ҳисоб моро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.
• Ин оят далели равшани ягонагии Аллоҳ дар дониш ва қудрат аст, ки дилро ба Ӯ наздиктар месозад ва ба ислом меҳру муҳаббат меафзояд.